เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๙-๖๐ หาว่าพยายามฆ่า จ. โจทก์มีประจักษพะยานมาสืบ ๒ ปาก แต่พะยาน ๒ ปากนี้ให้การแตกต่างกันแลโจทก์ยังมีคำรับสารภาพของจำเลยชั้นไต่สวนมาเบิกความว่าจำเลยเป็นผู้ยิง จ.จริง ในเรื่องคำรับสารภาพนี้ปรากฎว่าเดิมจำเลยให้การปฏิเสธอ้างฐานที่อยู่ ต่อมา ส.ปลัดอำเภอซึ่งเป็นเจ้าพนักงานไต่สวนได้บอกจำเลยว่าพะยานจำเลยเบิกความเจือสมคดีโจทก์ ทั้งได้อ่านกฎหมายให้จำเลยฟังว่า ถ้าไม่รับจะต้องถูกตัดสินจำคุก ๒๐ ปี ถ้ารับศาลก็จะปล่อย จำเลยจึงให้การรับสารภาพ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์ โดยวินิจฉัยว่า รูปคดีทำนองเดียวกับฎีกาที่ ๙๘/๒๔๖๓ จะฟังคำรับสารภาพของจำเลยเป็นหลักฐานไม่ได้
