เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยที่ ๑ ต้องหาว่าปลอมหนังสือจำเลยที่ ๘,๙,๑๐ ต้องหาว่าเปนเจ้าพนักงานตำรวจละเลยไม่ทำการจับกุมจำเลยที่ ๒ ถึง ๗ ซึ่งทำความผิดฐานฆ่าโคโดยมิได้รับอนุญาต โดยเจตนาจะช่วยจำเลยที่ ๒ ถึง ๗ มิให้ต้องรับอาญา ศาลฎีกาตัดสินว่าสำหรับข้อหาจำเลยที่ ๑ ข้อเท็จจริงปรากฎว่าจำเลยที่ ๑ ใช้ให้จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๗ ฆ่าโคโดยมิได้รับอนุญาต แล้วจำเลยที่ ๑ เขียนหนังสือให้กำนันลงลายมือชื่อรับรองว่าโคตายเองกำนันหลงเชื่อลงลายมือชื่อในหนังสือนั้นให้แล้วจำเลยที่ ๒ ได้ไปยื่นเปนพะยานขั้นสอบสวน เห็นว่าเพียงแต่ปรากฎว่าข้อความในหนังสือเปนเท็จแต่อย่างเดียวยังไม่พอฟังว่าเปนการปลอมหนังสือ ตัวหนังสือนั้นเองหรือส่วนใดส่วนหนึ่งจะต้องเปนเท็จด้วยจึงจะเปนการปลอมหนังสือตามนัยฏีกาที่๗๓๖,๗๓๗/๒๔๗๘ และ ๑๒๖๙/๒๔๘๑ เมื่อหนังสือที่พิพาทกันเปนบันทึกเรื่องโคตายของกำนัน
ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งว่าเปนหนังสือของผู้อื่นจึงเปนหนังสือแท้จริงตามลักษณะของหนังสือนั้นเปนของปลอมไปได้ ส่วนข้อหาว่าจำเลยที่ ๘,๙,๑๐ ช่วยเหลือจำเลยที่ ๒ ถึง ๗ ให้พ้นอาญาโดยไม่จับกุมตัวนั้น ปรากฎข้อเท็จจริงว่าจำเลยที่ ๘,๙,๑๐ เปนตำรวจ พบเห็นจำเลยที่ ๒ ถึง ๗ กำลังทำผิดอยู่จึงเดินไปเสียทางอื่นไม่จับกุม ข้อเท็จจริงเพียงเท่านี้ก็พอฟังครบองค์ความผิดตาม ม.๑๔๒ แล้ว คำว่าเพทุบายในมาตรานี้มีความหมายเพียงว่ากระทำโดยมิชอบเท่านั้น หาได้หมายความว่าจำเลยต้องทำการช่วยเหลือผู้กระทำผิดโดยประการอื่นนอกจากงดเว้นไม่จับกุมอีกไม่ จำเลยที่ ๘,๙,๑๐ ต้องมีผิดตาม ม.๑๔๒ และ นัยฎีกาที่ ๑๑๔๒/๒๔๗๙ ที่ ศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และลงโทษจำเลยที่ ๘,๙,๑๐ มานั้นชอบแล้วยืนตาม.
