คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยสมคบกันเกลี้ยกล่อมใช้อุบายหลอกลวงผู้ปกครองเด็กหญิงหลายคนว่าจะขอไปเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรมของตนบ้างของน้องสาวบ้าง ของหลานสาวบ้างและจะให้ได้รับความสุข ให้การศึกษา ผู้ปกครองของเด็กยินยอมให้เด็กไปกับจำเลย และเด็กเหล่านั้นก็เต็มใจไปกับจำเลย เพราะเชื่อคำเกลี้ยกล่อมของจำเลย แต่แล้ว จำเลยกลับนำเด็กไปมอบให้แก่บุคคลต่าง ๆ โดยได้รับเงินจากบุคคลเหล่านั้นเป็นค่าคอบแทนโจทก์ฟ้องขอให้ ลงโทษตามมาตรา ๒๗๓ ๒๗๔ ๒๗๕ พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๗๔ มาตรา ๖
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๗๔ จำคุกจำเลย ๑ ปี จำเลยฎีกาว่า ตามมาตราที่โจทก์ก็อ้างมานั้นเป็นกรณีเรื่องลักเด็กโดยฉะเพาะ ไม่ใช่เรื่องที่ผู้ปกครองยินยอมให้เด็กไปกับจำเลยดังคดีนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้ใช้อุบายล่อลวงว่าจะรับเด็กไปเป็นบุตรบุญธรรมและเมื่อได้ตัวเด็กไปแล้วจำเลยกลับเอาไปยกให้คนอื่นโดยรับเงินเอาเงินมาเป็นการตอบแทนดังนี้ ถือได้ว่า จำเลยได้เกลี้ยกล่อมพาเอาเด็กไปเสียจากผู้ปกครองโดยเจตนาจะหากำไรเป็นผิดตามมาตรา ๒๗๕
อนึ่งแม้โจทก์ จำเลยจะมิได้คัดค้านว่าการกรกะทำอย่างนี้ ถ้าเป็นผิดควรผิดต่อมาตรา ๒๗๕ แต่เมื่อปรากฏต่อหน้าศาลว่าความจริงกรณีอย่างนี้อยู่ในบังคับมาตรา ๒๗๕ และความผิดตามมาตรา ๒๗๕ กับความผิดตามมาตรา ๒๗๔ อยู่ในประเภทเดียวกัน ทั้งกำหนดโทษตามมาตรา ๒๗๕ ก็ต่ำกว่ามาตรา ๒๗๔ ศาลแก้บท ลงโทษ จำเลยได้ และฟ้องของ โจทก์ก็ได้ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๗๕ จึง
Result
พิพากษาแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษ จำเลยตามมาตรา ๒๗๕
