คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างรายวันได้รับค่าจ้างวันละ ๖๔ บาทจำเลยปิดงานโดยโจทก์ไม่มีความผิดรวม ๔๘ วันแล้วจึงเรียกโจทก์กลับเข้าทำงานระหว่างปิดงานจำเลยไม่ได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์เป็นเงิน ๓,๐๗๒ บาท ขอให้ศาลบังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า เหตุที่จำเลยหยุดงานเป็นเพราะบริษัทซึ่งเป็นนายจ้างของจำเลยเลิกจ้างจำเลย และระงับการส่งวัตถุดิบในการผลิตอาหารกระป๋องแก่จำเลยอย่างกะทันหัน จำเลยจึงไม่สามารถผลิตอาหารกระป๋องได้ จำเลยได้ชี้แจงถึงเหตุขัดข้องให้โจทก์ทราบแล้ว ระหว่างหยุดงานจำเลยได้จ่ายค่าจ้างแก่โจทก์เป็นการบรรเทาความเดือดร้อน ๔๐๐ บาท ซึ่งโจทก์ก็เข้าใจเหตุผลและพอใจจำเลยจึงไม่ต้องจ่ายสินจ้างแก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ย ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า การหยุดงานของจำเลยเป็นเพราะไม่มีวัตถุดิบป้อนโรงงาน โจทก์กับจำเลยตกลงกันว่า จำเลยจะจ่ายค่าจ้างแก่โจทก์ ๔๐๐ บาท ในระหว่างหยุดงาน และวินิจฉัยว่าเมื่อโจทก์ตกลงกับจำเลยเช่นนั้นแล้ว ข้อตกลงย่อมผูกพันโจทก์ โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าจ้างในช่วงที่จำเลยปิดงานนอกเหนือจากค่าจ้าง ๔๐๐ บาท พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงเป็นยุติแล้วว่า หลังจากจำเลยหยุดงาน โจทก์ยอมตกลงรับค่าจ้างระหว่างหยุดเพียง ๔๐๐ บาทเท่านั้น จึงจะนำเอาค่าจ้างอัตราเดิมตามสัญญาจ้างแรงงานหรือนำเอาค่าจ้างขั้นต่ำมาบังคับให้จำเลยจ่ายแก่โจทก์มิได้ ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ มีความมุ่งหมายที่จะคุ้มครองคนงานไร้ฝีมือให้สามารถดำรงชีพอยู่ได้ตามควรแก่อัตภาพในกรณีที่กิจการของนายจ้างดำเนินไปตามปกติ และลูกจ้างทำงานให้นายจ้างตามปกติ คดีนี้กิจการของจำเลยหยุดชั่วคราวเนื่องจากไม่มีวัตถุดิบป้อนโรงงาน ซึ่งเป็นอุปสรรคที่จำเลยไม่สามารถดำเนินกิจการไปตามปกติ หากโจทก์จะให้จำเลยจ่ายค่าจ้างเต็มอัตราที่ตกลงกันไว้ก็อาจจะทำให้กิจการของจำเลยต้องซวดเซลงไปอีกจนถึงจำเลยอาจต้องเลิกกิจการ
ผลร้ายก็จะเกิดแก่โจทก์ไปในตัวที่ไม่มีงานทำ การที่โจทก์ผ่อนปรนแก่จำเลยยอมรับค่าจ้างแต่บางส่วนเพื่อให้กิจการของจำเลยกลับฟื้นคืนตัว อันจะเป็นประโยชน์ร่วมกันทั้งสองฝ่ายเช่นนี้หาขัดต่อประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง อัตราค่าจ้างขั้นต่ำ และทำให้ข้อตกลงเรื่องค่าจ้างนั้นตกเป็นโมฆะไม่
Result
พิพากษายืน
