คำฟ้องและคำให้การ
ศาลได้พิพากษาให้แบ่งมฤดก ว.ผู้ร้องซึ่งเป็นโจทก์ของจำเลยและ ว.มีส่วนได้อยู่ด้วยในขั้นบังคับคดีจำเลยไม่ยอมวางเงินส่วนได้ของผู้ร้อง ๆ จึงยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยต่อศาลชั้นต้น จำเลยต่อสู้ว่าผู้ร้องได้ยื่นคำร้องต่อกองหมายยอมให้จำเลยหักส่วนได้ของผู้ร้องชดใช้การประมูลทรัพย์รายนี้ และจำเลยได้จ่ายเงินค่าซื้อรถยนตร์และแหวนเพ็ชร์แทนจำเลยไป ๒๑๐๐ บาท ศาลฎีกาตัดสินว่า หนี้ค่าซื้อรถยนตร์และแหวนเพ็ชร์ที่จำเลยอ้างมานั้นเป็นหนี้ซึ่งเกิดก่อนคำพิพากาาคดีนี้ และแม้ว่าผู้ร้องจะได้ยอมไว้กับจำเลยให้เอาในกองมฤดกก็ดี เมื่อผู้ร้องมาปฏิเสธในชั้นนี้ ก็ย่อมเป็นหนี้ที่ยังไม่แน่นอนจึงหักกลบกันไม่ได้ ส่วนข้อที่จำเลยอ้างว่าผู้ร้องได้ยื่นคำร้องต่อกองหมายยอมให้หักส่วนได้ชดใช้การประมูลทรัพย์นั้น
เมื่อจำเลยมิได้อ้างคำร้องในระบุพยานและไม่ปรากฎคำร้องนั้น ทั้งเมื่อจำเลยยื่นคำแถลงเพิ่มเติมเรื่องแหวนก็อ้างแต่ว่าผู้ร้องยอมให้หักส่วนมฤดกมิได้อ้างว่าได้ตกลงกันในชั้นบังคับคดี คือหาได้ยอมให้เอาหนี้สินก่อน ๆ มาหักด้วยไม่ ข้อต่อสู้ของจำเลยจึงตกไป เห้นว่าการบังคับคดีเรื่องนี้ยังไม่ถึงที่สุด เมื่อผู้ร้องมาร้องต่อศาลเช่นนี้ และข้อเท็จจริงไม่แน่นอน การบังคับคดีก็ต้องดำเนินไปตามปกติ สิทธิของผู้ร้องในมฤดก ว.ก็ยังคงมีอยู่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งที่ศาลอุทธรณ์ยกรายงานพิจารณาของศาลชั้นต้นว่าโจทก์จำเลยรับกันว่าบรรดาบุตร์จำเลยซึ่งมีส่วนได้ในกองมฤดก ได้แถลงต่อกองหมายว่าส่วนได้ของเขาไม่ต้องให้จำเลยนำไปวางกองหมายนั้นก็เป็นถ้อยคำของโจทก์จำเลยเท่านั้น ผู้ร้องไม่รู้เห็นด้วยฉะนั้นที่ศาลอุทธรณ์ยกคำร้องเสียนั้นมิขอบศาลชั้นต้นบังคับให้จำเลยวางเงินของผู้ร้องต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีชอบแล้ว ยืนตาม
