คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความตาม
โจทก์ฟ้องแลคำรับของจำเลยกับใบบันทึกของแพทย์ว่าจำเลยทั้ง ๒ คนสมัคร์ใจทำร้ายกัยโดย ว.มีบาดเจ็บไม่สาหัส ส่วน ป.มีบาดเจ็บสาหัสถึงนิ้วมือขาด ๔ นิ้วดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า ป.จำเลยมีผิดตาม ม.๒๕๔ ว.มีผิดตาม ม.๒๕๖ ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ว่าแม้จำเลยจะรับว่าได้มีบาดเจ็บตามฟ้องโจทก์จริงก็ดี ศาลจะต้องพิเคราะห์ว่าบาดแผลสาหัสต้องด้วย ม.๒๕๖ ข้อใด ทั้งไม่ปรากฎว่า ป.ต้องทนทุกขเวทนาแล้วหรือทุพพลภาพอย่างไรจึงให้ ลงโทษ ว.ตามม.๒๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเป็นปัญหาตามกฎหมาย
ศาลฎีกาเห็นว่าคำรับของ ว.จำเลยจะฟังว่าได้ทำร้าย ป.มีบาดเจ็บสาหัสหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายเมื่อ ว.รับว่าได้ทำร้าย ป.จริงตามฟ้องแล้ว ต้องฟังว่า ว.รับในข้อบาดเจ็บของ ป.ตามใบบันทึกของแพทย์ด้วยจึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยตามศาลเดิม
