คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยที่ ๑ มีจดหมายถึงโจทก์ขอกู้เงินและว่าถ้าไม่เชื่อใจก็ให้จำเลย ที่ ๒ ซึ่งเป็นภริยา จำเลย ที่ ๑ ลงชื่อไว้ก่อนโจทก์ได้ยอมให้กู้โดยจำเลย ที่ ๒ เป็นผู้รับเงินและลงลายมือชื่อเป็นผู้กู้ บัดนี้โจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้ ศาลชั้นต้นไม่เชื่อว่าจำเลยที่ ๑ มีจดหมายถึงโจทก์จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ มีจดหมายถึงโจทก์จึงพิพากษาให้จำเลยที่ ๒ คนเดียว รับผิดใช้เงินกู้ ศาลอุทธรณ์แก้ให้จำเลยทั้งสองใช้เงินกู้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาและว่า จดหมายที่ โจทก์อ้างมิได้ปิดอากรแสตมป์ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวข้างต้นส่วนในเรื่องอากรแสตมป์นั้นเห็นว่าจำเลยมิได้ยกขึ้นคัดค้านชั้นศาลล่าง จะคัดค้านในชั้นฎีกาไม่ได้แต่อย่างไรก็ดีศาลฎีกาไม่เห็นว่าจดหมายนั้นจะต้อง ปิดอากรแสตมป์แต่อย่างไรเลย จึง
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
