คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินโฉนดเลขที่ 17631เพื่อขายทอดตลาดชำระหนี้แก่โจทก์
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของที่ดินที่โจทก์นำยึดครึ่งหนึ่ง เมื่อศาลขายทอดตลาดแล้ว ขอให้กันส่วนเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดไว้ให้ผู้ร้องครึ่งหนึ่ง โจทก์คัดค้านว่า เดิมจำเลยกับผู้ร้องเป็นสามีภริยากันต่อมาได้จดทะเบียนหย่าและตกลงแบ่งทรัพย์สินกันโดยยกที่ดินพิพาทให้จำเลยที่ดินพิพาทจึงเป็นของจำเลยแต่ผู้เดียวขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องครึ่งหนึ่ง เมื่อขายทอดตลาดแล้วให้กันส่วนเงินที่ได้จากการขายทอดตลาดให้ผู้ร้องครึ่งหนึ่งโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เดิมจำเลยกับผู้ร้องเป็นสามีภริยากัน ที่ดินพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยกับผู้ร้องรวมกัน
ต่อมาวันที่ 22 สิงหาคม 2516 จำเลยกับผู้ร้องจดทะเบียนหย่ากัน โดยตกลงให้ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย ผู้ร้องจะไปไถ่ถอนจำนองจากธนาคารและโอนกรรมสิทธิ์ให้จำเลยภายในเดือนสิงหาคม 2516 ต่อมามีการไถ่ถอนจำนองและออกโฉนดที่ดินพิพาทใหม่โดยผู้ร้องกับจำเลยยังคงมีชื่อถือกรรมสิทธิ์ร่วมกัน ปัญหามีว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยเพียงผู้เดียวหรือร่วมกับผู้ร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าบันทึกตกลงแบ่งทรัพย์สินระหว่างจำเลยกับผู้ร้องตามเอกสารหมาย ร.1 หรือ จ.3 ให้ที่ดินพิพาท ตู้เย็น โทรทัศน์ สุกร จักรเย็บผ้า เครื่องบันทึกเสียง แหวนเพชรและสร้อยคอแก่จำเลย ให้รถยนต์โดยสารและเข็มขัดนากแก่ผู้ร้อง การแบ่งทรัพย์สินของจำเลยกับผู้ร้องตามที่มีอยู่ในเวลาจดทะเบียนหย่าเช่นนี้ ย่อมมีผลบังคับผูกพันผู้ร้องผู้ร้องจะโต้แย้งในภายหลังว่าการแบ่งที่ดินพิพาทให้นี้ ยังมิได้โอนทะเบียน ยังเป็นของผู้ร้องร่วมกับจำเลยหาได้ไม่ทั้งนี้ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 1406/2517 ระหว่างนายสมจิตร ไผ่วิจิตร โจทก์ นายสุรพล จันรัตน์ จำเลยพิพากษายืน
