คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าโจทก์เป็นผู้เช่าห้องพิพาทมาจากสำนักงานทรัพย์สินฯและโจทก์ได้เคยฟ้องขับไล่นายงักย้งให้ออกจากห้องพิพาทและห้องอื่น ๆอีกรวม 6 ห้องด้วยกัน มาครั้งหนึ่งแล้ว โดยฟ้องในคดีนั้นว่านายงักย้งอาศัยห้องดังกล่าวอยู่ คดีนั้นโจทก์จำเลยได้ทำยอมความกันต่อศาลโดยนายงักย้งจำเลยยอมออกจากห้องเหล่านั้นภายในกำหนด 1 เดือนครั้นครบกำหนดโจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลว่า นายงักย้งจำเลยได้ออกจากห้องเหล่านั้นไปแล้ว แต่บริวารของนายงักย้งจำเลยไม่ยอมออกไปขอให้ศาลหมายเรียกบุคคลซึ่งอ้างว่าเป็นบริวารของนายงักย้งจำเลยเหล่านั้นมาสอบถาม ซึ่งรวมทั้งจำเลยเหล่านี้ด้วย บุคคลเหล่านั้นต้องโต้เถียงว่าไม่ใช่บริวารของนายงักย้งจำเลย แต่ต่างได้เช่าห้องเหล่านั้นจากสามีโจทก์และโจทก์เอง
ศาลได้ทำการไต่สวนคู่ความแล้วมีคำสั่งว่า บุคคลเหล่านั้นซึ่งรวมทั้งจำเลยเหล่านี้ด้วย ไม่ใช่บริวารของนายงักย้งจำเลย แต่ได้อยู่ในห้องเหล่านั้นโดยอาศัยสิทธิของโจทก์และสามีโจทก์เองโดยตรง ตามคดีแดงที่ 42/2497 ของศาลแขวงพระนครเหนือโจทก์จึงมาฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยเป็นคดีใหม่นี้โดยอ้างว่าจำเลยเข้าอาศัยอยู่ในห้องพิพาท โจทก์บอกกล่าวให้ออก แต่จำเลยเพิกเฉยจำเลยต่อสู้ว่า เป็นการฟ้องซ้ำกับคดีแดงที่ 42/2497 ซึ่งถึงที่สุดแล้ว และว่าจำเลยเช่าจากโจทก์ ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าเป็นฟ้องซ้ำ ต้องห้ามตามกฎหมายพิพากษายกฟ้องทุกสำนวนโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไป แล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยทั้ง 3 สำนวนฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าในคดีแพ่งแดงที่ 42/2497 ซึ่งโจทก์ฟ้องขับไล่นายงักย้งออกจากห้องพิพาท และจำเลยเหล่านี้ได้ถูกเรียกเข้ามาในคดีนั้นก็โดยมีประเด็นที่จะต้องวินิจฉัยว่า
จำเลยเหล่านี้เป็นบริวารของนายงักย้งจำเลยในคดีนั้นหรือไม่ แต่เมื่อศาลไต่สวนแล้วมีคำสั่งว่า จำเลยเหล่านี้มิใช่บริวารของนายงักย้งจำเลยในคดีนั้นการที่โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้ง 3 สำนวนว่าจำเลยไม่มีสิทธิ์อยู่ในห้องพิพาทของโจทก์โดยอ้างเหตุว่าจำเลยอาศัยนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่เป็นการฟ้องซ้ำ เพราะคดีแพ่งแดงที่ 42/2497 กับคดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้ง 3 สำนวนนี้ ไม่ใช่ประเด็นเดียวกัน และไม่ใช่คู่ความเดียวกันพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
