คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า โจทก์ได้รับมฤดกที่ดิน (ไม่มีหนังสือสำคัญ) จากบิดามารดา ครั้นเมื่อเดินพฤศจิกายน ๒๔๘๕ โจทก์ได้รับเงินจากจำเลย ๗๕๐ บาท และได้ทำหนังสือสัญญามอบกรรมสิทธิ์ที่ดินรายพิพาทให้จำเลย จำเลยได้ครอบครองทำประโยชน์ที่ดินต่อมาจนเจ้าพนักงานรับรองว่าได้ทำประโยชน์ในที่รายนี้แล้ว และได้ออกตราจองแสดงกรรมสิทธิ์ให้แก่ฝ่ายจำเลย ต่อมาโจทก์ขอใช้เงินให้จำเลยและให้จำเลยคืนที่ดินจำเลยไม่ยอม โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยเพียงแต่จ่ายเงินให้โจทก์แล้วเข้าครอบครองที่เพื่อเอาเป็นกรรมสิทธิ์ แต่จำเลยครอบครองที่ดินยังไม่ถึง ๑๐ ปี ตาม ป.ม.แพ่งฯ ม. ๑๓๘๒ จำเลยจึงยังไม่ได้กรรมสิทธิ์ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น ให้จำเลยคืนสวนให้โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีปรากฎจำเลยครอบครองที่ดินและถือหนังสือสำคัญแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินอยู่ โจทก์มิได้อ้างเหตุแต่ประการใดว่า หนังสือสำคัญสำหรับที่ดินซึ่งจำเลยยึดถืออยู่นั้นไม่ชอบด้วยกฎหมาย ฉะนั้นตราบใดที่จำเลยถือหนังสือสำคัญสำหรับที่ดินอยู่โดยชอบด้วยกฎหมาย ก็ย่อมมีสิทธิดีกว่าผู้อื่นโจทก์จะอ้างตนว่าเป็นเจ้าของขึ้นมาอีกฝ่ายหนึ่งโดยปล่อยให้หนังสือสำคัญแสดงกรรมสิทธิ์ที่รัฐบาลออกให้เป็นแผ่นกระดาษเปล่า ๆ นัน้ไม่ได้ พิพากษากลัยให้ยกฟ้องโจทก์
