คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาประกันกับโจทก์ในฐานตำแหน่งหน้าที่ราชการประกันตัวผู้ต้องหาในคดีอาญา จำเลยผิดสัญญาประกัน ไม่ส่งตัวผู้ต้องหา ขอให้จำเลยใช่เงินตามสัญญา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยใช้เงินตามสัญญา
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าพนักงานสอบสวนฟ้องคดีนี้ตามลำพังไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องคดีนี้ได้ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาคดีนี้ใหม่ตามประเด็นข้ออื่นต่อไป ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วคงฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยได้ทำสัญญาประกันจริง ข้อที่จำเลยอุทธรณ์ว่า สัญญาไม่สมบูรณ์เพราะไม่มีล่ามรับรองว่าจำเลยเข้าใจข้อความในสัญญา และจำเลยไม่รู้ภาษาไทยนั้น ปรากฎว่าจำเลยได้ลงลายมือชื่อเป็นคู่สัญญา มีข้อความว่า "ข้าพเจ้าเข้าใจข้อสัญญาข้างต้นนี้แล้ว" จำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างข้อความอันปรากฎเป็นลายลักษณอักษรนี้อย่างไรเลย จึงฟังไม่ขึ้น จำเลยอุทธรณ์อีกข้อหนึ่งว่า นายพันตำรวจตรีสงวนเคยฟ้องจำเลยในเรื่องนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว คดีถึงที่สุดโดยศาลพิพากษายกฟ้องแล้วโจทก์มาฟ้องคดีนี้เป็นฟ้องซ้ำนั้น
ได้ความว่า คดีก่อนนายพันตำรวจตรีสงวนมาฟ้องในกรณีเดียวกันนี้ ศาลยกฟ้องโดยยกเหตุขึ้นอ้างว่า ฟ้องของนายพันตำรวจตรีสงวนเป็นฟ้องในส่วนตัวเอง แต่สัญญาประกันได้ทำในตำแหน่งหน้าที่ราชการไม่มีอำนาจฟ้องจึงให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในคดีก่อนศาลมิได้วินิจฉัยประเด็นแห่งคดี ไม่อยู่ในบังคับมาตรา ๑๔๘ แห่งป.ม.วิ.แพ่ง จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำ พิพากษายืนตามคำพิพากษา
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่า ข้อที่ยกขึ้นฎีกา ก็ทำนองเดียวกับชั้นอุทธรณ์ ซึ่งศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยไว้ละเอียดแล้ว
Result
จึงพิพากษายืน
