คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรับราชการเป็นครูโรงเรียประชาบาล ได้ใช้แขนงไม้ไผ่โดขนาดนิ้วก้อยตีเด็กขายสมจิตต์บาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๔ กฎหมายอาญา ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เห็นว่าครูใหญ่ ได้สั่งให้จำเลยซึ่งเป็นครูน้อยเฆี่ยนเด็กตามอำนาจที่จะทำได้ จำเลยทำตามคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายและเหตุผลอันสมควรจึงไม่ควรต้องรับอาญาตามมาตรา ๕๒พิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า การกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาของจำเลยเป็นการเกินสมควรนั้น เป็นปัญหาข้อเท็จจริงโจทก์ฎีกาไม่ได้พิพากษายกฎีกาโจทก์
