Supreme Court Judgment No. 392/2533

Legal principle (summary)

ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย 1,000 บาท กับให้ริบของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาขอให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยไม่ริบของกลาง เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคแรก.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติการพนันพ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15 จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับ 1,000บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ขอไม่ให้ริบของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้... คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย 1,000 บาท กับให้ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนฎีกาของจำเลยที่ขอให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยไม่รับของกลางนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายกฎีกาจำเลย. ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 392/2533พนักงานอัยการ ประจำศาล แขวง นครศรีธรรมราชโจทก์นาย จำรัส มา นะจิตต์จำเลย ป.วิ.อ. ม. 128ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย 1,000 บาท กับให้ริบของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาขอให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยไม่ริบของกลาง เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง จึงต้องห้ามฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 218 วรรคแรก.โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติการพนันพ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15 จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับ 1,000บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ขอไม่ให้ริบของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้... คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาปรับจำเลย 1,000 บาท กับให้ริบของกลาง ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนฎีกาของจำเลยที่ขอให้ศาลฎีกาใช้ดุลพินิจแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์โดยไม่รับของกลางนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 วรรคแรก ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้"พิพากษายกฎีกาจำเลย.(สุเทพ กิจสวัสดิ์-ชูศักดิ์ บัณฑิตกุล-พิชิต พรหมพิทักษ์กุล)แหล่งที่มาสำนักงานส่งเสริมงานตุลาการแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา(ฉบับที่ 17) พ.ศ. 2532 ได้แก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 193 ทวิ ห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีซึ่งอัตราโทษอย่างสูงจำคุกไม่เกินสามปีหรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ และจำเลยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษปรับไม่เกินหนึ่งพันบาท ไม่ว่าจะมีโทษริบทรัพย์ด้วยหรือไม่ก็ตาม (คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3057/2522) คดีนี้จำเลยต้องคำพิพากษาปรับหนึ่งพันบาท แต่ได้ยื่นอุทธรณ์ก่อนวันที่กฎหมายใหม่ใช้บังคับ จึงต้องบังคับตามกฎหมายเดิม คือ เมื่อจำเลยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษปรับเกินห้าร้อยบาท ย่อมอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ส่วนชั้นฎีกานั้น จำเลยยื่นฎีกาภายหลังจากวันที่กฎหมายใหม่ใช้บังคับแล้วต้องใช้กฎหมายใหม่บังคับ ศาลฎีกาจึงปรับบทว่าต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามมาตรา 218 วรรคแรก เพราะมาตรา 218 ตามกฎหมายเดิมมีเพียงวรรคเดียวกฎหมายใหม่ไม่ได้แก้ไขเพิ่มเติมเนื้อความของวรรคนี้เพียงแต่เพิ่มเติมวรรคสองขึ้นมาการปรับบทจึงต้องระบุเป็นวรรคแรกหรือวรรคสอง. จิรนิติหะวานนท์.คำพิพากษา: