คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกับพวกที่หลบหนีร่วมกันข่มขู่นางสาววันเพ็ญแล้วจำเลยข่มขืนกระทำชำเรานางสาววันเพ็ญซึ่งมิใช่ภริยาของจำเลยจนสำเร็จความใคร่หนึ่งครั้ง ทั้งนี้จำเลยกับพวกได้กระทำต่อหน้าธารกำนัล ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 281 และ 83จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 276, 83จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่มีข้อเท็จจริงและรายละเอียดเกี่ยวกับบุคคลที่เกี่ยวข้องพอสมควรอันจะทำให้จำเลยเข้าใจได้ว่า จำเลยกระทำผิดต่อหน้าธารกำนัล จึงเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) ลงโทษจำเลยในฐานความผิดที่กระทำต่อหน้าธารกำนัลไม่ได้พิพากษาแก้เป็นว่า
จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คำว่า "ธารกำนัล" ที่ปรากฏอยู่ในพจนานุกรมฯ พ.ศ. 2525นิยามความหมายไว้ว่า ที่ชุมนุมชน คนจำนวนมากจึงเป็นถ้อยคำที่รู้กันอยู่ทั่วไปประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 281 มิได้บัญญัติถึงการกระทำอันเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ เพียงแต่บัญญัติว่าการกระทำความผิดตามมาตรา 276 วรรคแรกถ้ามิได้เกิดต่อหน้าธารกำนัลเป็นความผิดอันยอมความได้ จึงมิใช่บทกำหนดการกระทำอันเป็นความผิดและกำหนดโทษไว้ อันจะนำมาเป็นบทลงโทษจำเลย ดังนั้นเมื่อโจทก์บรรยายฟ้องว่า จำเลยข่มขืนกระทำชำเราผู้เสียหายโดยจำเลยกระทำต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ย่อมเป็นที่รู้ว่าจำเลยกระทำผิดในที่ชุมนุมชนหรือต่อหน้าคนจำนวนมากและเป็นการบรรยายว่าการกระทำของจำเลยมิใช่ความผิดอันยอมความได้ จึงเป็นฟ้องที่บรรยายถึงข้อเท็จจริงแห่งการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำความผิดและรายละเอียดเกี่ยวข้องพอสมควรเท่าที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แล้ว เมื่อจำเลยรับสารภาพศาลย่อมพิพากษาลงโทษจำเลยได้พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276 วรรคแรก ประกอบด้วยมาตรา 83
