คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 7446 จำเลยเป็นเจ้าของบ้านเลขที่ 39/1 ซึ่งปลูกอยู่ในที่ดินแปลงนี้ โจทก์บอกกล่าวให้รื้อถอนบ้านดังกล่าวออกไปจากที่ดินของโจทก์ แต่จำเลยเพิกเฉย ขอศาลพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนบ้านออกไปจากที่ดินของโจทก์ ห้ามเกี่ยวข้อง ให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนถึงวันฟ้อง2,000 บาท และเดือนละ 500 บาท นับจากวันฟ้องเป็นต้นไปจำเลยให้การว่า บ้านเลขที่ 39/1 ของจำเลยปลูกอยู่นอกเขตที่ดินของโจทก์ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและบริวารรื้อถอนบ้านออกจากที่พิพาทและให้จำเลยใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินของโจทก์และเรียกค่าสินไหมทดแทนเพื่อการที่จำเลยอยู่ในที่ดินของโจทก์โดยละเมิดเป็นเงินเดือนละห้าร้อยบาทโดยอ้างว่า ที่ดินของโจทก์ดังกล่าวอาจให้เช่าได้เดือนละ 500 บาทเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลในกรณีอื่นให้ออกจากอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งในขณะยื่นคำฟ้องอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละห้าพันบาท ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ซึ่งต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง
เว้นแต่จำเลยจะกล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ คดีนี้จำเลยเพียงแต่ต่อสู้ว่าบ้านเลขที่ 39/1 ของจำเลยปลูกอยู่นอกเขตที่ดินของโจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลย หาได้ต่อสู้ว่าที่พิพาทที่จำเลยปลูกบ้านเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยไม่ ดังนั้นจึงถือไม่ได้ว่าจำเลยกล่าวแก้เป็นข้อพิพาทด้วยกรรมสิทธิ์ คดีนี้จึงต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริง จำเลยฎีกาว่าบ้านเลขที่ 39/1 ของจำเลยมิได้ปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์ดังที่ศาลอุทธรณ์ฟังมา แต่ปลูกอยู่ในที่ดินของกรมชลประทาน เป็นฎีกาในข้อเท็จจริง ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้พิพากษายกฎีกาของจำเลย คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาทั้งหมดให้จำเลย
