คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยรู้อยู่ว่านายชุ่มไม่มีกรรมสิทธิ์ในทรัพย์ที่จะเอามาเป็นหลักประกันผู้ต้องหาคดีอาญา จำเลยได้บังอาจรับรองในค้ำขอประกันว่านายชุ่มมีทรัพย์จริงโดยเจตนาช่วยเหลือนายชุ่ม ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๐๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่านาชุ่มตัวการถูกพิพากษาว่าไม่มีความผิด จำเลยเป็นเพียงผู้สมรู้ก็ไม่มีผิดดุจกัน
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลฎีกาตัดสินยืนโดยวินิจฉัยเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น
