คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า คณะกรรมการจังหวัดเพ็ชร์บุรีได้ออกประกาศให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองข้าวเปลือกตั้งแต่ ๕๐ ถัง ไปแจ้งประมาณและสถานที่เก็บต่ออำเภอท้องที่ภายใน ๗ วัน โดยอาศัยอำนาจตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภค ฯลฯ พ.ศ.๒๔๘๘ จำเลยมีข้าวเปลือกแต่ละคนเกิน ๕๐ ถัง มิได้แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนด จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภค ฯลฯ พ.ศ.๒๔๘๘ มาตรา ๔ - ๕ - ๑๐ - ๒๐ จำเลยทุกคนรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จะนำ พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าวมาใช้บังคับแทน พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ ไม่ได้ แต่เห็นตามคำพยานโจทก์นำสืบมีพฤติการณ์ที่แสดงให้เห็นว่า จำเลยไม่ทราบประกาศของคณะกรรมการจังหวัดเพ็ชร์บุรี จำเลยหามีเจตนาฝ่าฝืนไม่
Result
จึงพิพากษายกฟ้อง ยืนตามศาลอุทธรณ์
