คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยประกอบการขนส่งโดยสารประจำทาง โดยใช้รถยนต์เก๋งซึ่งมิใช่รถยนต์โดยสารประจำทางมารับจ้างรับคนโดยสารซึ่งเสียค่าโดยสารเป็นรายตัวตามรายทางในเส้นทางระหว่างตรัง-เขาช่อง ถนนเพชรเกษม ที่คณะกรรมการกำหนดให้มีรถยนต์โดยสารประจำทางอื่นอยู่แล้ว โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนทั้งนี้มิใช่เป็นการรับจ้างรับส่งนักเรียน คนงาน นักท่องเที่ยวเป็นครั้งคราว เหตุเกิดที่ตำบลนาโยงเหนือ กิ่งอำเภอนาโยง และตำบลทับเที่ยง อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง เกี่ยวพันกัน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 17,23, 126 พระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 มาตรา 4, 22, 60พระราชบัญญัติ รถยนต์ (ฉบับที่ 8) พ.ศ. 2527 มาตรา 7จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า
จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ การขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 23 วรรคหนึ่ง, 126พระราชบัญญัติ รถยนต์ พ.ศ. 2522 มาตรา 22 วรรคหนึ่ง, 60 เป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ลงโทษตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 23 วรรคหนึ่ง, 126 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 1 ปี ปรับ 20,000 บาทข้อนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้หนึ่งในสี่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 9 เดือนและปรับ 15,000 บาท จำเลยไม่เคยได้รับโทษจำคุกมาก่อนสมควรให้โอกาสกลับตนเป็นพลเมืองดีโทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ 2 ปี หากจำเลยไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงในเบื้องต้นรับฟังได้ว่าตามวันและเวลาเกิดเหตุ
จำเลยได้ใช้รถเก๋งคันหมายเลขทะเบียนภูเก็ต ร-0010 ขับรับจ้างรับส่งคนโดยสารระหว่างตลาดนาโยงกับอำเภอเมืองตรัง โดยทับเส้นทางเดินรถของสหกรณ์รถยนต์โดยสารตรังจำกัด ซึ่งเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางในเส้นทางสายตรัง-เขาช่อง ปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยมีว่า จำเลยกระทำความผิดดังโจทก์ฟ้องหรือไม่ สำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. 2522 นั้น ข้อเท็จจริงได้ความจากนายบำเพ็ญ โรจพกฤตยากรณ์นายทะเบียนตามพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกและพระราชบัญญัติรถยนต์ประจำจังหวัดตรังว่า รถยนต์คันหมายเลขทะเบียน ร-0010 ภูเก็ตเป็นรถประเภทสาธารณะสามารถนำมารับจ้างในจังหวัดตรังได้ และเป็นรถที่นั่งได้ไม่เกิน 7 คน ซึ่งรถดังกล่าวพระราชบัญญัติการขนส่งทางบกพ.ศ. 2522 มาตรา 5(2)
ยกเว้นมิให้นำพระราชบัญญัติดังกล่าวมาใช้บังคับ ดังนั้นการที่จำเลยนำรถยนต์รับจ้างที่บรรทุกผู้โดยสารไม่เกิน7 คน มาประกอบการขนส่งโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงไม่เป็นความผิดตามพระราชบัญญัติ การขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 23 วรรคหนึ่ง, 126สำหรับความผิดตามพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 นั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยรับส่งคนโดยสารระหว่างตลาดนาโยงกับอำเภอเมืองตรังโดยเก็บค่าโดยสารคนละ 5 บาท ทับเส้นทางเดินรถของสหกรณ์รถยนต์โดยสารตรัง จำกัด ดังนั้นเส้นทางที่จำเลยรับส่งคนโดยสารจึงเป็นช่วงหนึ่งของเส้นทางเดินรถประจำทางของผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งประจำทางในเส้นทางสายตรัง-เขาช่อง นั่นเอง จึงเป็นกรณีที่ใช้รถยนต์อื่นนอกจากรถยนต์โดยสารประจำทางรับจ้างคนโดยสารซึ่งเสียค่าโดยสารเป็นรายตัวตามรายทางในทางที่ได้รับอนุญาตให้มีรถยนต์โดยสารประจำทาง
อันเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติรถยนต์ที่โจทก์ฟ้องหาจำต้องเป็นการรับส่งเฉพาะคนโดยสารตามรายทางระหว่างที่จำเลยขับรถส่งคนโดยสารไม่ เพราะการรับส่งคนโดยสารของจำเลยอยู่ในเขตรายทางเส้นทางเดินรถของผู้ได้รับอนุญาตให้ประกอบการขนส่งดังกล่าวแล้ว การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามพระราชบัญญัติรถยนต์พ.ศ. 2522 มาตรา 22 วรรคหนึ่งพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติรถยนต์พ.ศ. 2522 มาตรา 22 วรรคหนึ่ง, 60 ลงโทษปรับ 2,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3
