Supreme Court Judgment No. 4101/2557

คำฟ้องและคำให้การ

คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ.2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33, 91, 371, 392 และริบของกลาง ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานพาอาวุธปืนตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ ซึ่งเป็นกฎหมายบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ปรับ 5,000 บาท ฐานทำให้ผู้อื่นตกใจกลัวโดยการขู่เข็ญ ปรับ 1,000 บาท รวมปรับ 6,000 บาท

จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 3,000 บาท และริบของกลาง จำเลยยื่นอุทธรณ์ฉบับแรก ลงวันที่ 2 กรกฎาคม 2555

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า รับอุทธรณ์ สำเนาให้โจทก์แก้ ต่อมาจำเลยยื่นอุทธรณ์ฉบับที่สอง ลงวันที่ 5 กรกฎาคม 2555 ศาลชั้นต้นหมายนัดจำเลยและทนายจำเลยทั้งสองมาสอบถามว่า จำเลยจะใช้อุทธรณ์ฉบับใด จำเลยและทนายจำเลยได้รับหมายนัดโดยชอบแล้วไม่มาศาล ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งว่า จำเลยทิ้งอุทธรณ์และให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ

จำเลยอุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษายืน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า

มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยทิ้งอุทธรณ์ทั้งสองฉบับและให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความชอบหรือไม่ เห็นว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ฉบับแรกของจำเลยแล้ว ต่อมาจำเลยยื่นอุทธรณ์ฉบับที่สอง ศาลชั้นต้นได้หมายนัดจำเลยและทนายจำเลยมาศาลเพื่อสอบถามว่า จำเลยจะใช้อุทธรณ์ฉบับใด ปรากฏว่าจำเลยและทนายจำเลยเพิกเฉยไม่มาดำเนินการภายในเวลาตามที่ศาลชั้นต้นกำหนด แม้กรณีนี้ถือได้ว่าเป็นการทิ้งฟ้องอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174 (2) ประกอบประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 ก็ตาม แต่ก็เป็นการทิ้งฟ้องอุทธรณ์เฉพาะอุทธรณ์ฉบับที่สองของจำเลยเท่านั้น ไม่กระทบถึงอุทธรณ์ฉบับแรกของจำเลยซึ่งศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ไว้โดยชอบแล้ว ดังนั้น การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่าจำเลยทิ้งอุทธรณ์ฉบับแรกด้วยและให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความจึงเป็นการไม่ชอบ ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นจึงเป็นการไม่ชอบเช่นกัน ฎีกาของจำเลยฟังขึ้น