คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้อง
จำเลยให้การรับสารภาพ ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยเป็นผู้ค้าน้ำมันเมื่อระหว่างวันที่ 17 มกราคม 2517 ถึง 4 กุมภาพันธ์ 2517 จำเลยมีน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดน้ำมันก๊าดจำนวน 50,821 ลิตรไว้ในความครอบครองโดยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ และจำเลยมีไว้โดยไม่มีเหตุต้องใช้และไม่มีใบอนุญาตให้เก็บรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง อันเป็นการฝ่าฝืนคำสั่งของนายกรัฐมนตรีซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตามความในมาตรา 3 แห่งพระราชกำหนดแก้ไขและป้องกันภาวะขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิงพ.ศ. 2516 ซึ่งจำเลยทราบคำสั่งนี้แล้ว เหตุเกิดที่ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2517 เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยน้ำมันก๊าดจำนวน 50,821 ลิตร เป็นของกลางศาลชั้นต้นพิพากษาว่า
จำเลยมีความผิดตามพระราชกำหนดแก้ไขและป้องกันภาวะการขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิง พ.ศ. 2516 มาตรา 3, 8ให้จำคุกจำเลย 2 ปี ปรับ 50,000 บาท จำเลยรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปีปรับ 25,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้ภายในกำหนด 3 ปี ริบของกลางจำเลยอุทธรณ์ขอให้ลดโทษปรับและคืนของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ริบของกลาง ส่วนที่จำเลยขอคืนนั้นชอบที่จำเลยจะได้ดำเนินการเพื่อให้มีการมีไว้เป็นการถูกต้องตามกฎหมายนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาว่า การที่จำเลยมีน้ำมันก๊าดของกลางเป็นจำนวนมากโดยไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บเป็นการกระทำโดยเจตนามีไว้เพื่อขายหรือจำหน่าย จึงเป็นการมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)
ขอให้ริบของกลางศาลฎีกาปรึกษาแล้ว ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1) ให้ศาลมีอำนาจสั่งริบทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้หรือมีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิดโจทก์อ้างว่าจำเลยมีของกลางไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิด คือมีไว้เพื่อขายหรือจำหน่าย เห็นว่าการขายหรือจำหน่ายจะเป็นความผิดหรือไม่ก็ตาม แต่ข้อเท็จจริงได้ความแต่เพียงว่าจำเลยมีน้ำมันก๊าดของกลาง แม้จะมีจำนวนมากและไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บ ก็ไม่เป็นเหตุที่จะรับฟังว่าจำเลยมีไว้เพื่อขายหรือจำหน่ายดังที่โจทก์ฎีกาอยู่นั่นเอง น้ำมันก๊าดของกลางจึงไม่ใช่ของควรริบ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
