คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยทั้งสองเป็นผู้ครอบครองหนังสือรับรองการทำประโยชน์แปดฉบับของที่ดินพิพาทรวมแปดแปลงซึ่งเป็นของนายเจ๊ะมูซอ ปูโยะ ผู้ตาย โจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของผู้ตายจึงเรียกร้องให้จำเลยทั้งสองส่งมอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่ดินพิพาททั้งแปดฉบับดังกล่าวแต่จำเลยทั้งสองเพิกเฉยจึงขอบังคับให้จำเลยทั้งสองส่งมอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ดังกล่าวแก่โจทก์ หากจำเลยทั้งสองไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษาเป็นการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองให้การว่า ผู้ตายและภรรยาเป็นหนี้เงินกู้และได้นำที่ดินพิพาทตีใช้หนี้แก่จำเลยทั้งสอง จำเลยทั้งสองได้ครอบครองที่ดินพิพาทมาตั้งแต่ปี 2507 และตกเป็นสิทธิของจำเลยทั้งสองโดยสมบูรณ์ตั้งแต่ปลายปี 2509ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองส่งมอบหนังสือรับรองการทำประโยชน์ที่ดินพิพาททั้งแปดแปลงแก่โจทก์
คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 3 โจทก์ถึงแก่กรรมนางคอตีเยอะบุตรโจทก์ยื่นคำร้องขอเข้าเป็นคู่ความแทนศาลอุทธรณ์ภาค 3 มีคำสั่งอนุญาตศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ศาลฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาประการแรกว่า ฟ้องโจทก์ขาดอายุความเรียกเอาทรัพย์มรดกหรือไม่ เห็นว่า จำเลยทั้งสองมิใช่ทายาทและไม่มีสิทธิรับมรดกของผู้ตาย เป็นแต่เพียงบุคคลอื่นที่ครอบครองทรัพย์สินของผู้ตาย โจทก์ซึ่งเป็นทายาทไม่จำต้องเรียกร้องเอาคืนภายใน 1 ปี ตามอายุความมรดก แม้คดีนี้โจทก์ฟ้องหลังจากเจ้ามรดกถึงแก่ความตาย 2 ปีเศษ คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความมรดกข้อเท็จจริงฟังไม่ได้ว่าผู้ตายได้ยกหรือโอนสิทธิครอบครองในที่ดินพิพาททั้งหมดดังกล่าวให้แก่จำเลยทั้งสอง
จำเลยทั้งสองครอบครองที่ดินพิพาททั้งแปดแปลงแทนผู้ตายตลอดมา เมื่อจำเลยทั้งสองไม่มีสิทธิครอบครองในที่ดินทั้งแปดแปลง จำเลยทั้งสองไม่มีสิทธิที่จะยึดหน่วงหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของที่ดินพิพาททั้งแปดแปลงได้พิพากษากลับ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น
