คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าบุกเบิกครอบครองที่ดินรกร้างว่างเปล่าซึ่งอยู่ที่ทุ่งสานโดยความสงบและโดยเปิดเผย ด้วยเจตนาเป็นเจ้าของตลอดมา จำเลยบุกรุกเข้าไปแย่งทำกินในที่ดินของโจทก์โดยอ้างว่าทางนิคมจัดสรรที่ดินให้แก่จำเลย ทำให้โจทก์ไม่สามารถเข้าไปทำกินในที่ดินของโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาว่าโจทก์มีสิทธิครอบครองที่ดินตามฟ้องห้ามจำเลยกับบริวารเกี่ยวข้องและให้จำเลยร่วมกันใช้ค่าเสียหายจำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ให้การว่า จำเลยมิได้บุกรุกเข้าไปแย่งที่ทำกินในที่ดินของโจทก์ก่อนชี้สองสถาน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ 5 ได้ตามขอศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาข้อเท็จจริงฟังได้ตามที่โจทก์จำเลยรับกันว่า ที่พิพาทเป็นที่ดินอยู่ภายในแนวเขตของการจัดสรรนิคมสร้างตนเองของกรมประชาสงเคราะห์ ตามประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 246 ลงวันที่ 3 พฤศจิกายน 2515 ดังนี้ ที่พิพาทเป็นที่หวงห้ามตามพระราชกฤษฎีกากำหนดเขตหวงห้ามที่ดินในท้องที่ตำบลพรหมพิราม ตำบลหนองแขม ตำบลมะต้อง ตำบลวงฆ้อง ตำบลหอกลอง ตำบลวัดโบสถ์ และตำบลท่างาม อำเภอพรหมพิราม จังหวัดพิษณุโลก พ.ศ. 2487 ซึ่งออกตามความในพระราชบัญญัติว่าด้วยการหวงห้ามที่ดินรกร้างว่างเปล่าอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดิน
พ.ศ. 2478 ถึงแม้ว่าพระราชบัญญัติดังกล่าวถูกยกเลิกโดยพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 ที่พิพาทคงเป็นที่หวงห้ามต่อไปตลอดมาจนบัดนี้ ตามมาตรา 10 แห่งพระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายที่ดิน พ.ศ. 2497 นั้น ที่พิพาทย่อมเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1304 โจทก์ครอบครองที่พิพาทมาประมาณ 14 - 15 ปี แต่ก็เป็นระยะเวลาภายหลังที่ที่พิพาทตกเป็นที่หวงห้ามตามกฎหมายแล้ว และไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้รับอนุญาตจากเจ้าหน้าที่การครอบครองที่พิพาทของโจทก์จึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าจำเลยทั้งสี่ได้รับอนุญาตให้เข้าทำกินในที่พิพาทโดยเจ้าหน้าที่ของนิคมสร้างตนเองของกรมประชาสงเคราะห์เป็นผู้จัดให้เช่นนี้จำเลยทั้งสี่ย่อมมีสิทธิครอบครองที่พิพาท การกระทำของจำเลยไม่เป็นการละเมิดต่อโจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิครอบครองที่พิพาท และไม่มีอำนาจฟ้องจำเลยพิพากษายืน
