คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๒ ได้เดินทางตามผู้ตายไปเพื่อชิงทรัพย์ พ.จำเลยได้ใช้มีดฟันผู้ตายเพื่อตระเตรียมการหรือเพื่อสะดวกในการชิงทรัพย์ แต่เอาทรัพย์ไปไม่ได้ ในเวลานั้น ล.จำเลยก็อยู่ที่นั่นด้วยแต่ไม่ได้ลงมือ แล้วได้พากันหนีไป ผู้ตายตายเพราะแผลถูกทำร้าย โจทก์อ้างบทขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๐(๕) ศาลชั้นต้นลงโทษประหารชีวิตจำเลยทั้ง ๒ ตาม ม.๒๕๐(๕) ศาลอุทธรณ์แก้ลงโทษ ล.จำเลยตาม ม.๓๐๐ ตอน ๓ กับ ม.๖๐ จำคุก ๑๐ ปี โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเชื่อว่าจำเลยสมคบกันมาเพื่อชิงทรัพย์จริง ส่วนฎีกาโจทก์ที่ว่า ล.จำเลยควรมีผิดฐานเป็นตัวการฆ่าคนตายโดยเจตนามีโทษเท่ากับ พ.นั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมีเจตนามาชิงทรัพย์ในการชิงทรัพย์นี้มีคนตายขึ้น แต่ ล.มิได้ลงมือฆ่า บทมาตรา ๓๐๐ จึงเป็นบทควรวางแก่ความผิด
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
