คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยมีข้าวเปลือกเกินกว่า ๕๐ ถัง ไม่ไปแจ้งปริมาณและสถานที่เก็บต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ ภายในกำหนด ๗ วันตามประกาศ ซึ่งได้ออกโดยอาศัยอำนาจใน พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในเรื่องเกี่ยวกับข้าวนั้น ต้องบังคับตาม พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว ซึ่งออกภายหลัง และกำหนดเวลาให้แจ้งปริมาณข้าวที่มีไว้ไม่น้อยกว่า ๑๕ วัน จำเลยจึงไม่ผิด พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ ๒๔๘๘ กับ พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าว ๒๔๘๙ มิใช่เป็นกฎหมายที่ใช้แทนกันหรือขัดกัน เพราะ พ.ร.บ.ฉะบับแรกมีความมุ่งหมายเพื่อให้มีเครื่องอุปโภคบริโภค และสิ่งของต่าง ๆ เพียงพอแก่ความต้องการของประเทศ ส่วนความมุ่งหมายแห่ง พ.ร.บ.ฉะบับหลัง มีเพียงแต่สำรวจและห้ามกักกันข้าว เมื่อจำเลยฝ่าฝืนประกาศ ซึ่งออกตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ ก็ต้องบังคับตาม พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ จะเอา พ.ร.บ.สำรวจและห้ามกักกันข้าวมาบังคับแทนไม่ได้
Result
จึงพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
