Supreme Court Judgment, B.E. 2501 (ref. 43812)

คำฟ้องและคำให้การ

คดีสองสำนวนนี้

โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษารวมกัน โดยศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท ทนายจำเลยนำอุทธรณ์มายื่นในวันสุดท้ายของระยะเวลาอุทธรณ์ พร้อมกับยื่นคำร้องขอว่าความอย่างคนอนาถา แต่จำเลยมิได้มาศาล ทนายจำเลยจึงทำคำร้องขอผัดการสาบานตนประกอบคำร้องขอว่าความอย่างคนอนาถาไปภายใน 3 วันศาลชั้นต้นสั่งว่าจำเลยไม่ได้สาบานตัวพร้อมกับยื่นคำร้องขอสู้คดีอย่างคนอนาถา โดยทนายจำเลยเข้าใจผิด ไม่เป็นเหตุให้ผัดการสาบานตัวได้ ไม่อนุญาตและให้ยกคำร้องขอต่อสู้คดีอย่างอนาถาจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์สั่งว่า การที่ทนายจำเลยขอผัดให้จำเลยสาบานตัว 3 วัน นั้น เท่ากับเป็นการขยายระยะเวลาอุทธรณ์ซึ่งต้องทำเป็นคำร้องตาม

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 23 แต่ทนายมิได้ปิดค่าธรรมเนียมเป็นคำร้องมีผลเท่ากับเป็นคำแถลง จึงให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีร้องขอว่าความอย่างคนอนาถาไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียม เฉพาะที่บัญญัติไว้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 149 ว.3 ส่วนคำร้องขอผัดการสาบานตนของจำเลยประกอบคำร้องขอว่าความอย่างคนอนาถานั้นเป็นคำร้องที่ขอให้ศาลปฏิบัติการอย่างอื่นนอกเหนือจากที่บัญญัติไว้ตาม มาตรา 149 ว.3 และไม่เกี่ยวกับการดำเนินกระบวนพิจารณาในชั้นไต่สวนอนาถา คำร้องที่เป็นพิเศษเช่นนี้ จึงต้องเสียค่าธรรมเนียมแต่ศาลชั้นต้นสั่งรับและวินิจฉัยคำร้องนั้น โดยมิได้ทักท้วงเรื่องค่าธรรมเนียม เมื่อศาลอุทธรณ์เห็นเป็นการบกพร่อง ก็มีอำนาจสั่งให้ศาลชั้นต้นจัดการแก้ไขก่อนที่จะสั่งคำร้องตาม มาตรา 18 ว.2 ค่าธรรมเนียมคำร้องขาดไปโดยไม่ปรากฏว่าจำเลยขัดขืนไม่ยอมเสียศาลฎีกาจึง