คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า ศ.นายตรวจสุราไปตรวจค้นแลจับสุราเถื่อนที่บ้านจำเลย ขณะที่ ศ.จดบันทึกถ้อยคำอยู่นั้น จำเลยได้มอบเอาแหวนวงหนึ่งใส่ลงในกระเป๋าเสื้อ ศ. ๆ รู้สึกเสื้อสะเทือนจึงเหลียวดูแลจับข้อมือไว้จำเลยรับว่าได้เอาใส่ลงไปเอง ดังนี้โจทก์หาว่าจำเลยกระทำพะยานเท็จของให้ลงโทษตาม ม.๑๕๗-๑๕๙
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยใส่เท็จทำพะยานเพื่อให้เห็นว่าความผิดได้เกิดขึ้นแก่ ศ.จำเลยมีผิดตาม ม.๑๕๗ ประกอบด้วย ม.๑๕๙ ให้จำคุก ๖ เดือน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเรื่องนี้มิได้ความว่าจำเลยได้ก่อเหตุให้เกิดมีขึ้นด้วยประการใดตามพฤตติการณ์แม้ ศ.เองก็ไม่เข้าใจว่าจำเลยมีเจตนาอย่างไรเหมือนกัน จะวินิจฉัยว่าจำเลยมีเจตนาเพื่อจะก่อเหตุว่า ศ.ทำผิดอย่างนั้นอย่างนี้หาชอบไม่
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกฟ้องโจทก์
