เนื้อความคำพิพากษา
โจทฟ้องขอไห้สาลบังคับจำเลยโอนที่พิพาท+ จำนองทั้งสองแปลงไห้เปนสิทธิแก่โจท จำเลยทุกคนไห้การรับไนข้อจำนองและขึ้นเงิน คงต่อสู้ว่าจำเลยที่ ๒ เปนผู้รับมรดก และทำนารายนี้ จำเลยนอกนั้นไม่ได้เกี่ยวข้อง จึงไม่ควนถูกฟ้อง สาลชั้นต้นและสาลอุธรน์วินิฉัยต้องกันและพิพากสาไห้ที่ดินรายพิพาทสองแปลงเปนกัมสิทธิแก่โจท จำเลยดีกาว่า โจทไม่มีอำนาดฟ้องคดีนี้เพราะดจทรับมรดกจากผู้รับจำนอง แล้วยังไม่ได้ทะเบียนสิทธิของโจทตาม ป.พ.พ.ม. ๑๕๐๑, และ ม.๑๑๕ . การได้สิทธิหย่างนี้เปน+ +ดีกาเห็นว่ากดหมายเพียงแต่ไม่ไห้โจทยกสิทธิขึ้นต่อสู้บุคคลพายนอก ผู้ได้สิทธิมาโดยเสียค่าตอบแทน และโดยสุจริตและได้จดทเบียนโดยสุจริตแล้ว จำเลยบางคนเปนคู่สัญญากับโจท
ยางคนเปนผู้รับมรดก จากผู้จำนองไม่ใช่เปนบุคคลพายนอกและไม่ได้หยุ่ในถานะดังที่กดหมายบัญญัติไว้ จึงฟังไม่ขึ้น เมื่อฟังว่าโจทมีสิทธิฟ้องคติได้คงมีปัญหาข้อเดียวว่า เมื่อยื่นคำไห้การจำเลยได้วางเงินไว้ต่อ+คือต้นเงิน ๒๕๕๐ บาท กับดอกเบี้ย ๕ ปีที่ค้างชำระและขอไห้โจทรับการไถ่ถอนดังนี้ จะพิพากษาไห้ที่ดินหลุดเปนสิทธิหรือไม่ สาลดีกาเห็นว่าตาม ป.พ.พ.ม. ๗๒๙(๙) สาลจะตัดสินไห้ทรัพย์จำนองหลุดเปนสิทธิแก่ผู้รับจำนองได้ต่อเมื่อผู้จำนองมิได้สแดงไห้เปนที่+ว่าราคาทรัพย์สินนั้น+จำนวนเงินค้างชำระ แต่คดีนี้เมื่อจำเลยเอกงินมาวางสาลเพื่อชำระหนี้จำนองตามจำนวนที่ดจทมีสิทธิฟ้องเรียกได้ดีย่อมเปนหลักฐานดียิ่งเสียกว่านำพยานหลักถานมาสแดง จึงพิพากสาแก้ไห้ยกคำขอร้องโจทที่ขอไห้ที่หลุดเปนสิทธิคงไห้โจทรับต้นเงิน และดอกเบี้ยจำนองที่จำเลยวางสาลไว้ เปนการรับชำระหนี้จำนองเส็ดสิ้นไป
