คำฟ้องและคำให้การ
ทางพิจารณาได้ความว่า ด.ผู้ตายเมาสุราเดิรไปโดนจำเลยและต่อยจำเลยก่อน จำเลยจึงต่อยและแทง ด.ไปทีหนึ่งแล้วก็หนีไป ด.ขาดใจตายในวันรุ่งขึ้นศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๕๑-๗๒-๕๕ และ ๕๓ ให้จำคุก ๔ ปี ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๕๑-๗๒-๕๕ เท่านั้นให้จำคุก ๔ ปี ๘ เดือน และให้ยกข้อที่ลงโทษจำเลยฐานป้องกันตัวเกินแก่เหตุ ( ๕๓ ) เสีย ปัญหามีว่าโจทก์จะถวายฎีกาได้หรือไม่ ( โดยโจทก์ฎีกาว่า จำเลยควรมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนาตาม ม.๒๔๙ ซึ่งเป็นปัญหากฎหมายและไม่ควรลดฐานยั่วโทษะ )
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ในฎีกาโจทก์กล่าวว่าจำเลยฆ่า ด.ตายโดยเจตนา และว่าศาลไม่ควรลงโทษจำเลยฐานกระทำด้วยถูกยั่วโทษนั้นเป็นข้อเท็จจริง ฎีกาไม่ได้ตาม พ.ร.บ.ฎีกาอุทธรณ์ ม.๓ ให้ยกฎีกาโจทก์เสีย(ศรี-หริศ-นล)
