คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ด.เดินผ่านมาทางบ้าน พ. ๆ ได้ต่อว่า ด.ด้วยถ้อยคำหยาบคาย ด.ก็ได้โต้+++ไปอย่างธรรมดา ไม่ได้ว่ากระไรในที่สุด พ.ได้ตรงเข้ามาทำร้ายร่างกายตบตีแลกัดที่หูจนโลหิตไหล ด.จึงหยิกชวน พ.ไปบ้าง แล้วมีคนมาห้ามก็เลิกกันไป โจทก์หาว่าจำเลยทำร้ายร่ายกายซึ่งกันและกันขอให้ลงโทษตาม ม.๒๕๔-๓๓๕ (๖) ๓๓๘(๓) ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยสมัคร์ใจวิวาทซึ่งกันและกัน ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๕๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ด.จำเลยได้กระทำโดยป้องกันพอสมควรแก่เหตุตาม ม.๕๐พิพากษายกฟ้องให้ปล่อย ด.จำเลยไป ศาลฎีกาตัดสินยืนตาม โดยวินิจฉัยว่าผู้ต่อว่าได้ใช้กำลังทำร้ายผู้ถูกต่อว่าได้ป้องกันตัวโดยชวนหยิกไว้ไม่ให้เข้ากัดอีกต่อไปนั้น ไม่ใช่สมัคร์ใจวิวาททำร้ายซึ่งกันแลกัน แต่ได้ทำไปเพราะจำเป็นจะต้องป้องกันการรายอันอาจเกิดขึ้นซ้ำอีก
