คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเรียกค่านายหน้า ศาลชั้นต้นยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ชนะคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า โจทก์เป็นนายหน้าผู้ที่ซื้อที่ดินจากจำเลยในสัญญาระหว่างจำเลย กับผู้ซื้อมีว่า ผู้ขายยอมเสียค่าธรรมเนียมและค่านายหน้าเอง ข้อเท็จจริงได้ความว่าฝ่ายจำเลยไม่มีนายหน้า แต่จำเลยรู้แล้วขณะทำสัญญาว่า โจทก์เป็นนายหน้าในการชี้ช่องให้ได้ทำสัญญากัน ศาลฎีกาจึงเห็นว่า คำว่าค่านายหน้าตามหนังสือนั้น หมายถึงค่าบำเหน็จแก่บุคคลใด ๆ ที่ได้ชี้ช่องให้ผู้ซื้อและผู้ขายได้เข้าทำสัญญานั้นเอง และโจทก์ก็ได้แสดงเจตนนาจะถือเอาประโยชน์ตามสัญญานั้นแล้ว
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
