คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยชำระหนี้จำนวน ๒๘๑,๗๘๖.๒๖ บาทพร้อมค่าเสียหายคิดเป็นดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีจากต้นเงินจำนวน ๒๘๑,๗๘๖.๒๖ บาท นับแต่วันที่ ๖ ธันวาคม ๒๕๒๗ จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์คิดเป็นดอกเบี้ยถึงวันฟ้องเป็นเวลา ๓ เดือน เป็นเงิน ๕,๒๘๓.๔๙ บาท
จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ฟ้องโจทก์เคลือบคลุมเป็นความผิดของโจทก์เองที่ไม่ปฏิบัติตามสัญญา โจทก์ยังเป็นหนี้จำเลยอยู่อีกขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่า โจทก์เสียค่าขึ้นศาลในชั้นอุทธรณ์มาเพียงตามจำนวนทุนทรัพย์ในต้นเงิน ยังขาดในส่วนของดอกเบี้ยก่อนวันฟ้อง และศาลอุทธรณ์ได้มีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นเรียกค่าขึ้นศาลเพิ่มให้ครบ โจทก์ทราบคำสั่งดังกล่าวโดยชอบแล้วเพิกเฉย ไม่นำค่าขึ้นศาลดังกล่าวมาชำระภายในเวลาที่กำหนด ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องอุทธรณ์ และมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์เพิกเฉย ไม่นำค่าขึ้นศาลที่ยังขาดในส่วนของดอกเบี้ยก่อนวันฟ้องมาชำระต่อศาลภายในกำหนดเวลาที่ศาลชั้นต้นสั่งจึงต้องถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้องอุทธรณ์ในส่วนที่เกี่ยวกับดอกเบี้ยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๗๔ (๒) ประกอบมาตรา ๒๔๖ แต่อย่างไรก็ตาม การที่โจทก์เสียค่าธรรมเนียมมาถูกต้องในทุนทรัพย์ต้นเงินจำนวน ๒๘๑,๗๘๖.๒๖ บาท ในชั้นอุทธรณ์ แต่มิได้เสียค่าธรรมเนียมในส่วนที่เกี่ยวกับดอกเบี้ยก่อนวันฟ้องภายในเวลาที่ศาลสั่ง ศาลย่อมไม่รับฟ้องอุทธรณ์ในเรื่องดอกเบี้ย แต่ต้องรับฟ้องอุทธรณ์เฉพาะที่เกี่ยวกับทุนทรัพย์ในต้นเงินที่เสียค่าธรรมเนียมถูกต้องแล้ว เพราะสามารถแยกออกจากดอกเบี้ยได้ ที่ศาลอุทธรณ์สั่งจำหน่ายคดีของโจทก์มานั้น ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นบางส่วน
Result
พิพากษาให้ยกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ที่สั่งจำหน่ายคดีของโจทก์ให้รับฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์เฉพาะที่เกี่ยวกับทุนทรัพย์จำนวน ๒๘๑,๗๘๖.๒๖ บาทไว้ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์และชั้นฎีกาให้ศาลอุทธรณ์รวมคำสั่งเมื่อมีคำพิพากษา
