คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าห้องของโจทก์ ๒ ห้องค่าเช่าเดือนละ ๑๘ บาท เพื่อประกอบการค้าแล้วจำเลยเอาไปให้เช่าช่วง โจทก์ได้บอกให้จำเลยออกจากห้องเช่าภายใน ๑ เดือนแล้ว ไม่ยอมออกจึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่าใช้เป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ไม่ได้ให้เช่าช่วง และโจทก์ไม่ได้บอกกล่าว ศาลแขวงพระนครเหนือ ฟังว่าจำเลยเช่าเพื่อการค้า และมีการบอกกล่าวแล้ว จึงพิพากษาขับไล่
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าในระหว่างคดีค้างพิจารณาอยู่ที่ศาลฎีกามี พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ๒๔๙๐ ออกใช้ ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่า การเช่ารายนี้เข้าอยู่ในความคุ้มครองของ พ.ร.บ. นี้ เพราะจำเลยใช้ที่รายนี้เป็นที่อยู่อาศัยด้วย แต่โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเอาไปให้เช่าช่วง ซึ่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าให้ฟ้องขับไล่ได้ แต่ศาลชั้นต้นยังไม่วินิจฉัยประเด็นข้อนี้ จึงให้ยกคำพิพากษาศาลล่างแล้วชี้ขาดประเด็นที่กล่าวแล้ว และพิพากษาใหม่
