เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าโจทก์จำเลยทำสัญญาต่อหน้ากำนันในสัญญากล่าวว่า โจทก์ขายฝากที่นาของโจทก์ ๓๖ ไร่ไว้แก่จำเลยเปนเงิน ๔๐๐๐ บาท แลยอมให้โจทก์ไถ่คืนได้ภายใน ๑ ปี ถ้าไม่ไถ่ยอมให้ที่หลุดเปนสิทธิ บัดนี้โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับเงินแลคืนที่นาให้โจทก์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินยืนตามศาลเดิมให้ยกฟ้องโจทก์ แลอ้างฎีกาที่ ๕๑/๒๔๖๕, ๑๒๒/๒๔๕๖, ๓๘๒/๒๔๕๖, ฎีกาตัดสินกลับศาลล่างว่า การขายฝากทำไม่ถูกต้องตามกฎหมาย คงฟังเปนหลักฐานได้แต่เพียงว่าโจทก์กู้เงินจำเลยไป แลมอบที่นาให้ทำต่างดอกเบี้ย การที่โจทก์ทำสัญญาเช่าจากจำเลยจะเรียกว่าโจทก์ละทิ้งไม่ได้ แลการที่จำเลยจัดให้คนเข้าทำนาจะเรียกว่าปกครองโดยปรปักษ์ไม่ได้(เทียบฎีกาที่๑๑๔๔/๒๔๖๘)ให้จำเลยรับเงินแลคืนให้โจทก์
