คำฟ้องและคำให้การ
คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยแพ้คดี จำเลยจึงยื่นอุทธรณ์ในวันสุดท้ายของอายุอุทธรณ์ แต่มิได้วางเงินค่าธรรมเนียมค่าทนายอันต้องชำระตามคำพิพากษาในวันยื่น ศาลสั่งรับอุทธรณ์ในวันนั้นวันต่อมาศาลชั้นต้นขยายเวลาให้จำเลยนำเงินค่าธรรมเนียมมาวางศาลใน ๑๕ วันนับแต่ทราบคำสั่ง โจทก์คัดค้านว่าศาลชั้นต้นสั่งเช่นนั้นไม่ชอบ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าแม้อุทธรณ์ของจำเลยยื่นในกำหนดก็ดีเมื่อการวางเงินค่าธรรมเนียมมีระยะเวลาที่ต้องวางพร้อมกับอุทธรณ์ เมื่อไม่วางพร้อมและศาลสั่งขยาย+พ้นระยะเวลาแล้วและกรณีก็ไม่มีเหตุสุดวิสัย อุทธรณ์ของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย พิพากษาให้ยก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม ป.ม.วิแพ่ง ม.๒๓ อำนาจขยาย ย่น ระยะ เวลาเช่นว่านี้จะทำได้ เมื่อมีพฤตติการณ์พิเศษ และศาลมีคำสั่งหรือคู่ความีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลานั้น เว้นแต่มีเหตุสุดวิสัย เมื่อปรากฎว่าศาลชั้นต้นสั่งขยายเมื่อสิ้นระยะเวลาวางเงินค่าธรรมเนียม และตามข้ออ้างว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ ก็ไม่เป็นพฤตติการณ์พิเศษดังนั้จึงไม่เข้าบังคับแห่ง ม.๒๓ เมื่อ ป.ม.วิแพ่ง ม.๒๒๔ บังคับให้วางเงินค่าธรรมเนียมพร้อมกับอุทธรณ์การสั่งขยายระยะเวลาจะทำได้ต่อเมื่อมีพฤตติการณ์พิเศษ สั่งก่อนหรือในวันยื่นอุทธรณ์ แต่ปรากฎว่าศาลมิได้สั่งภายในระยะเวลาที่กล่าวนี้ กรณีก็ไม่ปรากฎเหตุสุดวิสัยอุทธรณ์ของจำเลยจึงไม่เป็นอุทธรณ์อันชอบด้วยกฎหมาย
Result
จึงพิพากษายืนศาลอุทธรณ์
