เนื้อความคำพิพากษา
คดี 2 สำนวนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เช่าห้องเลขที่ 78,300 และอีก 3 ห้องจากนางปรุงกับพวกผู้เป็นเจ้าของ นายเซียวคึงจำเลยได้เช่าห้องเลขที่ 300 นายหลิ่วชุนเช่าห้องเลขที่ 78 จากนายวิงฟุกผู้จัดการมรดกนายซ่งเทียมผู้ถือกรรมสิทธิ์ห้องรายนี้แต่เดิม เฉพาะชั้นล่างเพื่อประกอบการค้า เมื่อโจทก์ได้เช่าห้องรายนี้จากเจ้าของแล้ว ได้แจ้งให้จำเลยและบริวารออกจากห้อง จำเลยไม่ยอมออกจึงขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหายจำเลยให้การว่าได้เช่าห้องพิพาทจากนายซ่งเทียมบิดาโจทก์เพื่อประกอบการค้าและอยู่อาศัย โดยนายซ่งเทียมเช่าห้องรายนี้จากเจ้าของและให้จำเลยเช่าช่วง จำเลยได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องพิพาทกับให้ใช้ค่าเสียหายตามฟ้องจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
เมื่อโจทก์ทำสัญญาเช่าห้องรายนี้จากนางปรุงกับพวก จำเลยเองเป็นผู้ครอบครองห้องชั้นล่างรายนี้อยู่แล้วโดยเช่าจากนายวิงฟุก จำเลยหาได้เข้าครอบครองโดยอาศัยสิทธิของโจทก์ไม่ โจทก์จำเลยไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกัน โจทก์จึงฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหายจากจำเลยไม่ได้ แม้โจทก์จะตั้งประเด็นว่าจำเลยเช่าห้องพิพาทจากนายวิงฟุกมิได้เช่าจากจำเลย แม้จำเลยจะให้การว่าได้เช่าจากโจทก์ก็ดี ศาลจะถือตามคำให้การจำเลยไม่ได้เพราะขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 142พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
