คำฟ้องและคำให้การ
คดีได้ความว่า จำเลยเป็นเสมียนอำเภอมีหน้าที่เขียนตั๋วพิมพ์รูปพรรณ์สัตว์ต่าง ๆ แลเป็นผู้รับเงินจากผู้มาทำตั๋วรูปพรรณ เงินนั้นจำเลยเป็นผู้รักษาและเป็นผู้นำส่งต่อเจ้าหน้าที่สรรพากร วิธีส่งเงินนั้นจำเลยเป็นผู้เขียนใบนำส่ง ส่งต่อเจ้าหน้าที่สรรพากรจำเลยได้เปลี่ยนแปลงแก้ไขใบนำส่งเงินค่าตั๋วพิมพ์รูปพรรณ์ แล้วยักยอกเอาเงินเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสียรวม ๑๘ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าที่โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๒๕-๒๒๙ นั้นใบนำส่งเงินเป็นแต่หนังสือราชการตามความหมายในมาตรา ๒๒๔ และรูปคดีไม่เข้าบท ม.๒๒๙ เพราะไม่ได้อยู่ในหน้าที่ของจำเลยเป็นผู้ทำตามตำแหน่ง จำเลยจึงไม่มีผิดตาม ม.๒๒๙ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษ จำเลยตาม ม.๑๓๑-๒๒๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.๒๒๕-๒๒๙
ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยต้องถือว่าจำเลยทำการปลอมหนังสือในตำแหน่งหน้าที่ตาม ม.๒๒๙ ได้ คำว่า"ปลอมหนังสือซึ่งอยู่ในหน้าที่ของมันเป็นผู้ทำตามตำแหน่ง" นั้นหมายความแต่เพียงว่า ปลอมหนังสือซึ่งอยู่ในหน้าที่ราชการเท่านั้น หาได้หมายความว่าต้องเป็นผู้มีตำแหน่งประจำไม่ เมื่อจำเลยมีผิดตาม ม.๒๒๙ อันมีโทษหนักกว่า ม.๒๒๔ แล ๒๒๕ ก็ไม่จำต้องวินิจฉัยว่าการกระทำของจำเลยจะเข้า ม.๒๒๔ หรือ ๒๒๕ ต่อไป
Result
จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๑๓๑-๒๒๙
