คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า พ.จำเลยเป็นผู้ได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืนได้นำปืนของจำเลยไปเฝ้าสวนดักยิงสุกรกับ ก.จำเลย ภายหลัง พ.จำเลยได้มอบปืนไว้กับ ก.จำเลย โดยจำเลยกลับมาที่บ้าน ก.จำเลยจึงใช้ปืนที่ได้รับมอบไว้นั้นยิงสุกร โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษ พ.จำเลยตาม พ.ร.บ.อาวุธปืนด้วยโดยกล่าวว่ากิริยาที่ พ.จำเลยมอบปืนไว้แก่ ก.จำเลยผู้ที่มิได้รับอนุญาตให้มีปืนไว้นั้น ชื่อว่าเป็นผู้กระทำการอุดหนุนแก่ผู้กระทำผิดฉะนั้น พ.จำเลยต้องมีผิดบ้าง ม.๖๕ กฎหมายอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่กล่าวนั้นไม่พอชี้ขาดว่า พ.จำเลยกระทำการอุดหนุนผู้กระทำผิดจึง
Result
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสองที่ให้ยกฟ้องโจทก์
