คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เดิมโจทก์ยื่นคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกผู้ตายจำเลยที่ 2 ในฐานะเป็นทนายจำเลยที่ 1 ได้ร่วมกับจำเลยที่ 1 ยื่นคำคัดค้านอ้างว่าโจทก์ไม่เหมาะสมที่จะเป็นผู้จัดการมรดก โดยอ้างเหตุผลอันเป็นเท็จและเป็นหมิ่นประมาทโจทก์ ขอให้ลงโทษฐานแจ้งความเท็จ และฐานหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 326, 328, 83ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยได้รับการยกเว้นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 331 ไม่เป็นผิดฐานหมิ่นประมาท และไม่เป็นการแจ้งความเท็จตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 137 ให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำร้องคัดค้านของจำเลยที่ 1 ซึ่งจำเลยที่ 2เป็นผู้ยื่นต่อศาลเป็นคำคู่ความที่จำเลยที่ 2 ในฐานะทนายความของจำเลยที่ 1 ยื่นต่อศาลเพื่อตั้งประเด็นระหว่างโจทก์จำเลยในคดีนั้นแม้ว่าผู้พิพากษาจะเป็นเจ้าพนักงานในตำแหน่งตุลาการ แต่การที่จำเลยยื่นคำร้องคัดค้านนั้น
ก็เป็นการยื่นคำคู่ความเพื่อตั้งประเด็นในการพิจารณาคดีของศาลหากจะรับฟังว่าข้อความตามคำร้องคัดค้านของจำเลยเป็นเท็จ ก็ไม่มีบทกฎหมายบัญญัติว่าการกระทำเช่นนี้เป็นความผิดและจะนำมาตรา 137 แห่งประมวลกฎหมายอาญามาใช้แก่กรณีเช่นนี้ก็ไม่ได้ เพราะประมวลกฎหมายอาญามาตรานี้มิได้มุ่งหมายให้ใช้บังคับแก่การยื่นคำคู่ความเพื่อตั้งประเด็นในการพิจารณาคดีของศาลดังกล่าวข้างต้นส่วนข้อหาฐานหมิ่นประมาทนั้น เมื่อการยื่นคำร้องคัดค้านดังกล่าวเป็นการแสดงข้อความในกระบวนพิจารณาคดีในศาลเพื่อประโยชน์แก่คดีของจำเลยที่ 1 แม้ข้อความนั้นจะเป็นข้อความที่หมิ่นประมาทโจทก์ กรณีก็ต้องด้วยข้อยกเว้นตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 331 จำเลยทั้งสองจึงไม่มีความผิดฐานหมิ่นประมาท ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องนั้นศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
