คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยขอให้ลงโทษฐานปล้นทรัพย์ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 301
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลชั้นต้นตรวจฟ้องอุทธรณ์แล้วสั่งว่า "อุทธรณ์โจทก์กล่าวข้อความก้าวร้าวศาลเป็นทำนองว่าศาลทำไปนั้นไม่ยุติธรรม ดังที่ขีดเส้นแดงไว้ ให้โจทก์แก้ไขข้อความให้เรียบร้อยก่อนจึงจะรับเป็นอุทธรณ์" โจทก์ทำฟ้องอุทธรณ์มายื่นใหม่ ศาลตรวจแล้วสั่งว่า "อุทธรณ์โจทก์กล่าวเสียดสีและก้าวร้าวศาล ซึ่งศาลได้สั่งให้แก้แล้ว โจทก์ก็ยังแสดงเช่นนั้นอีก แสดงว่าโจทก์จงใจหมิ่นประมาทศาล ให้โจทก์จัดการแก้ไขใหม่จึงจะรับอุทธรณ์โจทก์คงยืนยันให้ถือฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ ศาลชั้นต้นจึงสั่งไม่รับอุทธรณ์ โจทก์ยื่นคำร้องต่อศาลอุทธรณ์ ขอให้สั่งรับอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ให้ยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของโจทก์เสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์ ประนามศาลชั้นต้นที่พิพากษายกฟ้องโจทก์ คดีนั้นว่า ตัดสินเอาง่าย ๆ ไม่สมเป็นศาลยุติธรรมที่ประชาชนจะมอบตนให้อยู่ในความอารักขา ฯลฯ ซึ่งเป็นข้อความที่ไม่จำเป็นที่ผู้ว่าความจะพึงกล่าวเพื่อความแพ้ชนะแห่งคดี ทั้งเป็นข้อความที่ก้าวร้าวเสียดสีคำพิพากษาซึ่งศาลได้กระทำในพระปรมาภิไธยสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องของโจทก์ที่อุทธรณ์คำสั่งไม่รับฟ้องอุทธรณ์นั้นชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน
