คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าหาว่าจำเลยมีข้าวสารเกินปริมาณโดยมิได้รับอนุญาต เมื่อวันที่ 20 และ 23 ตุลาคม 2489 ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสำรวจและกักกันข้าว 2489 มาตรา 5, 13 พระราชบัญญัติสำรวจและกักกันข้าว (ฉบับที่ 2) 2489 มาตรา 5
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยกระทำผิดก่อนวันใช้พระราชบัญญัติสำรวจและกักกันข้าว (ฉบับที่ 2) ถ้าการกระทำของจำเลยไม่เป็นผิดตามพระราชบัญญัติฉบับแรก ก็ไม่มีทางลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฉบับหลังได้ พิจารณาตามพระราชบัญญัติฉบับแรก เห็นว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นผิดตาม มาตรา 7 จึงลงโทษจำเลยตาม มาตรา 13 ไม่ได้คดีจึงไม่มีทางลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติฉบับหลังดังศาลชั้นต้นวินิจฉัยมา พิพากษายกฟ้องศาลฎีกาวินิจฉัยว่าพระราชบัญญัติสำรวจและกักกันข้าวฉบับที่ 2 ออกใช้ภายหลังวันที่หาว่าจำเลยกระทำผิด ถ้าจะพิจารณาตามพระราชบัญญัติฉบับแรกแล้ว จำเลยน่าจะมีผิดตามมาตรา 7 แห่ง พระราชบัญญัตินี้ แต่ปรากฏว่าได้มีพระราชบัญญัติฉบับที่ 2 ออกใช้ยกเลิกความในมาตรา 7 แห่งพระราชบัญญัติฉบับเดิมบัญญัติให้ผู้ที่มีข้าวเกินปริมาณไปแจ้งปริมาณและสถานที่เก็บเพื่อขอรับใบอนุญาต
ภายในระยะเวลาที่คณะกรรมการกำหนดจึงเห็นได้ว่า กฎหมายฉบับหลังจะเอาผิดแก่ผู้มีข้าวเกินกำหนดในมาตรา 5ต่อเมื่อมีประกาศของเจ้าพนักงานให้ไปแจ้งแล้วไม่ไปแจ้งฉะนั้น เมื่อยกบทบัญญัติฉบับหลังนี้มาปรับกับคดีจำเลยตาม กฎหมายอาญามาตรา 8 ซึ่งบัญญัติให้ใช้กฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยแล้วก็ย่อมเอาผิดจำเลยไม่ได้พิพากษายืน
