เนื้อความคำพิพากษา
ทางพิจารณาปรากฎว่า ที่ดินรายนี้ไม่มีหนังสือสำคัญเป็นของบิดามารดาโจทก์และ ท. บิดามารดาให้โจทก์ปกครองทำกินมาตั้ง ๒๐ ปี และยกที่นาอีกแห่งหนึ่งให้ ท.และ ท.ไม่ได้เกี่ยวข้องกับที่รายนี้เลย ต่อมา ท.ลอบเอาที่ของโจทก์ไปจำนองกับจำเลย จนศาลตัดสินให้ที่นั้นหลุดเป็นสิทธิแก่จำเลยดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่าโจทก์ละเลยปล่อยให้ ท.แสดงตนเป็นเจ้าของไปจำนองกับจำเลยซึ่งรับโดยสุจริตจนศาลตัดสินให้ที่หลุดเป็นสิทธิแล้ว โจทก์ย่อมหมดอำนาจในที่นี้ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าโจทก์ปกครองตลอดมา ไม่ได้ละทิ้ง การที่ ท.ลอบเอาไปจำนองโจทก์ไม่ทราบ แลไม่มีเหตุควรทราบ คำพิพากษาศาลไม่กะทบถึงสิทธิของโจทก์ในที่ดินรายนี้เลย โจทก์ยังคงเป็นเจ้าของอยู่เต็มที่ จึงห้ามไม่ให้จำเลยเอาที่ดินรายนี้ไปขายตามที่จำเลยได้ประกาศไว้
