คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย และขอให้ริบรถยนต์บรรทุกของกลาง
ระหว่างพิจารณา
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง มิได้รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์คัดค้านว่า ผู้ร้องมิใช่ผู้มีกรรมสิทธิ์ที่แท้จริงในรถยนต์ของกลาง และผู้ร้องรู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว มีคำสั่งให้ยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้คืนรถยนต์ของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริง และวินิจฉัยว่า ผู้ร้องเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลาง ให้นางสมโภชน์เช่าซื้อไป และนางสมโภชน์ผิดสัญญาเช่าซื้อ ไม่ชำระค่าเช่าซื้อตามสัญญา สัญญาเช่าซื้อเป็นอันเลิกกันผู้ร้องจึงยังเป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางอยุ่ ไม่ปรากฏกว่าผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยนำเอารถยนต์ของกลางของผู้ร้องไปใช้ในการกระทำความผิดซึ่งศาลจะมีคำสั่งให้ริบรถยนต์ของกลางไม่ได้ดังที่ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33 บัญญัติไว้ จึงต้องคืนรถยนต์ของกลางให้ผู้ร้องพิพากษายืน.
