คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้มีปัญหาขึ้นมาสู่ศาลฎีกาแต่ฉะเพาะว่าการที่จำเลยเปิดของลับของจำเลยแล้วเรียกให้โจทก์ดูในขณะที่มีคนเห็นหลายคนนั้น โจทก์จะมีอำนาจฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญา ม.๓๓๗ ข้อ ๒ ได้หรือไม่ ศาลเดิมตัดสินว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องได้เพราะการกระทำของจำเลยเป็นเหตุให้โจทก์ซึ่งเป็นหญิงสาวได้รับความเสียหายเป็นพิเศษ จึงให้ปรับจำเลย ๑๕ บาทตาม ม.๓๓๗
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดที่บัญญัติไว้ใน ม.๓๓๗ ข้อ ๒ นั้นประสงค์จะรักษาความประพฤติของบุคคลให้อยู่ในฐานะสุภาพทั่วไป ไม่เจาะจงถึงการกระทำต่อผู้ใด เพราะกิริยาที่ทำเป็นการควรขายหน้าแก่ผู้กระทำนั้นเอง จึงเป็นหน้าที่ของเจ้าพนักงานผู้รักษาพระอัยยการจะฟ้องร้องเอาโทษแก่ผู้ทำผิด ราษฎรหามีอำนาจไม่ เพราะไม่เรียกว่าเป็นผู้เสียหายหรือเป็นเจ้าทุกข์ในความผิดนั้น จึงตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย
