คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์กับจำเลยทำสัญญาซื้อขายเรือยนตร์ของโจทก์ลำหนึ่งให้แก่จำเลยแต่จำเลยผิดนัดไม่ชำระเงินงวดที่ ๑ แก่โจทก์ภายในกำหนดโจทก์จึงขอเลิกสัญญาและขอให้ศาลบังคับให้จำเลยคืนเรือ
จำเลยให้การว่าได้ชำระเงินงวดที่ ๑ แก่โจทก์แล้ว มีใบรับซึ่งโจทก์ทำให้จำเลยไว้ ในการพิจารณาจำเลยส่งใบรับเงินเป็นพะยานโจทก์ดูแล้วแถลงว่าจะเป็นใบรับอันแท้จริงหรือไม่จำไม่ได้ และแม้ โจทก์จะทำใบรับให้จำเลยไว้จริง โจทก์ก็มิได้รับเงินไปตามจำนวนในใบรับนั้น ศาลจังหวัดสมุทรปราการเห็นว่า ข้อที่โจทก์ว่าจะเป็นใบรับอันแท้จริงหรือไม่จำไม่ได้นั้น เป็นคำกล่าวเลื่อนลอยไม่มีประเด็นจะสืบ ส่วนข้อที่ โจทก์แถลงว่าไม่ได้รับเงินนั้นโจทก์สืบได้ไม่ต้องห้ามตาม ประมวล กฎหมาย วิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๙๔(ข) ในที่สุด ศาลชั้นต้นเชื่อว่าโจทก์ไม่ได้รับเงินจริง จึงพิพากษาให้ โจทก์ชนะคดี
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการที่ศาลยอมให้โจทก์สืบในข้อที่ไม่ได้รับเงินนั้นไม่เป็นการนอกประเด็น ทั้งไม่ต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๙๔ ในที่สุดพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์จะนำพะยานมาสืบตามข้อเถียงว่าไม่ได้รับเงินนั้นไม่ได้ เพราะโจทก์มิได้กล่าวอ้างว่าใบรับเงินที่ทำให้ จำเลยไว้นั้นไม่สมบูรณ์เพราะเหตุใด ไม่มีประเด็นที่จะสืบ
Result
จึงพิพากษากลับคำ พิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์
