คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม.๒๒๗ ฐานนำเอาหนังสือซึ่งจำเลยรู้แล้วว่าปลอมไปแสดงต่อศาล
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคัดค้านว่ามาตรา ๒๒๗ นี้ไม่ใช่เป็นบทลงโทษ ฉะนั้นการที่ศาลลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๒๗ แต่มาตราเดียวจึงมิชอบด้วยประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.๑๘๖ ข้อ ๗ ศาลฎีกาตัดสินว่าที่ศาลล่างอ้างมาตรา ๒๒๗ มาตราเดียวขึ้นปรับบทลงโทษจำเลยนั้นเห็นว่ามาตรานี้ท้าวความถึง ม.๒๒๔ ซึ่งโจทก์ได้อ้างไว้เหมือนกัน ฉะนั้นคำพิพากษาศาลล่างจึงไม่ผิดวิธีพิจารณา เพราะได้ยกบทมาตราไว้แล้ว แม้มาตรานี้จะโยนไปยังมาตราอื่นอีกหมายมาตรา ก็ไม่ต่างอะไรกับที่ศาลล่างอ้างทุก ๆ มาตราที่โยนไปถึงขึ้นปรับหากจะฝั่นเผื่อก็ไม่ถึงแก่ผิด จึงให้ยกฎีกาจำเลย
