คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานแจ้งความเท็จ ฟ้องเท็จ และเบิกความเท็จศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้รับฟ้องเฉพาะฐานแจ้งความเท็จตามมาตรา 110 ฐานเบิกความเท็จตามมาตรา 155, 156กฎหมายลักษณะอาญาจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะฐานเบิกความเท็จ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์กล่าวในฟ้องว่าจำเลยสาบานตัวเบิกความต่อศาลว่าโจทก์เป็นคนร้ายปล้นกระบือตามฟ้องของพนักงานอัยการโดยจำเลยรู้อยู่แล้วว่าเป็นเท็จ แม้โจทก์จะมิได้บรรยายว่าความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดีก็ตาม ย่อมเป็นที่เข้าใจว่าความเท็จนั้นเป็นข้อสำคัญในคดีทีเดียว เพราะการเป็นคนร้ายตามฟ้องของพนักงานอัยการหรือไม่ เป็นประเด็นโดยตรงของคดีที่กล่าวหากันและไม่มีทางควรที่จะเข้าใจไปได้ว่านั่นไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีแต่อย่างไรฟ้องของโจทก์หาขัดต่อบทกฎหมายไม่พิพากษายืน
