Supreme Court Judgment, B.E. 2536 (ref. 56400)

พ.ศ. 2536 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

ความว่า จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ ของจำเลยเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย ถือว่าเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ส่วนเรื่องค่าเสียหายก็เป็น ข้อที่ไม่ได้ว่ากันมาแต่ต้น จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยเห็นว่า อุทธรณ์จำเลยในประเด็นที่ว่า สัญญาจ้างแรงงาน ระหว่างโจทก์ทั้งสี่และจำเลยยังไม่เกิดขึ้น เพราะจำเลย ยังไม่มีคำสนองรับไปยังโจทก์ทั้งสี่ และประเด็นเรื่องค่าจ้าง ที่ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 ไม่ควรจะได้รับค่าจ้างเกินกว่า ระยะเวลาที่ทำงานให้จำเลย อันเป็นการตีความตามเอกสารหมาย จ.2 ว่ามีผลเป็นการบอกเลิกจ้างหรือไม่นั้น ล้วนแต่เป็นปัญหา ข้อกฎหมายทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้ พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ทั้งสี่ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 40)คดีทั้งสี่สำนวนนี้ จำเลยเป็นบุคคลเดียวกัน ศาลแรงงานกลาง พิจารณาพิพากษารวมกันโดยให้เรียกโจทก์ในสำนวนแรกถึงสำนวนที่สี่ ว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 4ตามลำดับศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ที่ 1จำนวน 13,333 บาท ให้โจทก์ที่ 2 จำนวน 8,066 บาท ให้โจทก์ที่ 3 จำนวน 5,666.66 บาท และให้โจทก์ที่ 4 จำนวน13,333 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (11 มีนาคม 2536) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ทั้งสี่จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ดังกล่าว (อันดับ 35)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 38)คำสั่งศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยตกลงรับโจทก์ทั้งสี่เข้าทำงาน สัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์ทั้งสี่และจำเลยเกิดขึ้นแล้ว จำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยยังไม่มีคำสนองรับไปยัง โจทก์ทั้งสี่ สัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์ทั้งสี่และจำเลยยังไม่เกิดขึ้นจึงเป็นการอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ส่วนอุทธรณ์ ที่ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ไม่ควรจะได้รับค่าจ้าง เกินกว่าระยะเวลาทำงานให้จำเลยนั้น ศาลแรงงานกลางไม่ได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วใน ศาลแรงงานกลาง ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ชอบแล้ว ยกคำร้อง

Provisions the court ruled on

พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 Section 31 พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 Section 54 ป.วิ.พ. Section 249

คำฟ้องและคำให้การ

ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1831 - 1834/2536นางสาวภัทรียา กิมาวงศ์ กับพวกโจทก์บริษัทไทยเฮ้ลท์ เมนเท็นเน้นซ์ออกานัยเซชั่น จำกัดจำเลยบริษัทไทยเฮ้ลท์ เมนเท็นเน้นซ์ออกานัยเซชั่น จำกัด จำเลยผู้ยื่นคำร้อง พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 ม. 31, ม. 54 ป.วิ.พ. ม. 249ความว่า

คำพิพากษาศาลล่าง

จำเลยอุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า อุทธรณ์ ของจำเลยเป็นการโต้เถียงข้อเท็จจริงเพื่อนำไปสู่ปัญหาข้อกฎหมาย ถือว่าเป็นอุทธรณ์ข้อเท็จจริง ส่วนเรื่องค่าเสียหายก็เป็น ข้อที่ไม่ได้ว่ากันมาแต่ต้น จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยเห็นว่า อุทธรณ์จำเลยในประเด็นที่ว่า สัญญาจ้างแรงงาน ระหว่างโจทก์ทั้งสี่และจำเลยยังไม่เกิดขึ้น เพราะจำเลย ยังไม่มีคำสนองรับไปยังโจทก์ทั้งสี่ และประเด็นเรื่องค่าจ้าง ที่ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 3 ที่ 4 ไม่ควรจะได้รับค่าจ้างเกินกว่า ระยะเวลาที่ทำงานให้จำเลย อันเป็นการตีความตามเอกสารหมาย จ.2 ว่ามีผลเป็นการบอกเลิกจ้างหรือไม่นั้น ล้วนแต่เป็นปัญหา ข้อกฎหมายทั้งสิ้น โปรดมีคำสั่งให้รับอุทธรณ์ของจำเลยไว้

พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ทั้งสี่ได้รับสำเนาคำร้องแล้ว (อันดับ 40)คดีทั้งสี่สำนวนนี้ จำเลยเป็นบุคคลเดียวกัน ศาลแรงงานกลาง พิจารณาพิพากษารวมกันโดยให้เรียกโจทก์ในสำนวนแรกถึงสำนวนที่สี่ ว่า โจทก์ที่ 1 ถึงโจทก์ที่ 4ตามลำดับศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ที่ 1จำนวน 13,333 บาท ให้โจทก์ที่ 2 จำนวน 8,066 บาท ให้โจทก์ที่ 3 จำนวน 5,666.66 บาท และให้โจทก์ที่ 4 จำนวน13,333 บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้อง (11 มีนาคม 2536) จนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ ทั้งสี่จำเลยอุทธรณ์

ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ ดังกล่าว (อันดับ 35)จำเลยจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 38)คำสั่งศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยตกลงรับโจทก์ทั้งสี่เข้าทำงาน สัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์ทั้งสี่และจำเลยเกิดขึ้นแล้ว

จำเลยอุทธรณ์ว่า จำเลยยังไม่มีคำสนองรับไปยัง โจทก์ทั้งสี่ สัญญาจ้างแรงงานระหว่างโจทก์ทั้งสี่และจำเลยยังไม่เกิดขึ้นจึงเป็นการอุทธรณ์ในข้อเท็จจริง ส่วนอุทธรณ์ ที่ว่า โจทก์ที่ 1 ที่ 3 และที่ 4 ไม่ควรจะได้รับค่าจ้าง เกินกว่าระยะเวลาทำงานให้จำเลยนั้น ศาลแรงงานกลางไม่ได้กำหนดประเด็นข้อพิพาทไว้ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วใน ศาลแรงงานกลาง ศาลแรงงานกลางสั่งไม่รับอุทธรณ์ชอบแล้ว ยกคำร้อง

Matter details

Panel of judges: ปรีชา ธนานันท์ · สมมาตร พรหมานุกูล · พิมล สมานิตย์
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments on the same provisions

Supreme Court Judgment, B.E. 2535 (ref. 56828)

ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่าอุทธรณ์โจทก์เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงานพ.ศ. 2522 มาตรา 54 ไม่รับอุทธรณ์โจทก์โจทก์เห็นว่า อุทธร…

Supreme Court Judgment, B.E. 2531 (ref. 61434)

ความว่า โจทก์อุทธรณ์ ศาลแรงงานกลางสั่งว่า คดีนี้ศาลวินิจฉัยยกฟ้องโจทก์เพราะข้อเท็จจริงยังฟังไม่ถนัดว่ามีเงินหรือสิ่งของขาดบัญชีหายไปไหน โดยมีแนวโน้มว่า อาจไม่ขาดบัญชีเลยก็ได้แม้จำเลยที่ 5 จะทำหนังสือร…

Supreme Court Judgment No. 6067/2567

แม้คดีนี้จำเลยจะให้การต่อสู้เรื่องอำนาจฟ้องไว้ในคำให้การเพียงประการเดียวว่า โจทก์ยื่นคำฟ้องเกินระยะเวลาที่ พ.ร.บ.เงินทดแทน พ.ศ. 2537 กำหนดไว้ โดยมิได้ให้การต่อสู้ไว้ด้วยว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเนื่องจา…

Supreme Court Judgment No. 4048/2561

โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ยื่นหนังสือลาออกต่อจำเลย ซึ่งจำเลยก็ให้การยอมรับว่าจำเลยได้รับหนังสือลาออกจากโจทก์ การที่ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าโจทก์ยื่นหนังสือลาออกต่อ ร. กรรมการผู้จัดการใหญ่ของจำเลย ซึ่งหมา…

Supreme Court Judgment No. 8732/2558

พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ.2522 มาตรา 26 บัญญัติให้อำนาจศาลแรงงานในการย่นหรือขยายระยะเวลาไว้เป็นการเฉพาะแล้ว จึงไม่อาจนำ ป.วิ.พ. มาตรา 23 ซึ่งเป็นบทบัญญัติทั่วไปมาใช้บังคับโดยอน…

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.