คำฟ้องและคำให้การ
เดิม อ.ข้าราชการในสังกัดของโจทก์ยักยอกเงินรายได้ของโรงเรียนไป โจทก์จะฟ้อง แต่ อ.ขอความกรุณาแลเสนอจำเลยในคดีนี้เป็นผู้ค้ำประกันที่ต้องใช้ โจทก์ยอมแต่ให้มีกำหนด ๖ เดือน จำเลยจึงได้ทำหนังสือสัญญาค้ำประกันให้โจทก์ไว้ ต่อนั้นมา อ.ก็ผ่อนใช้เงินให้บ้าง ยังไม่ทันครบ ๖ เดือนตามสัญญาค้ำประกัน โจทก์กลับแจ้งให้ตำรวจจับ อ.ฟ้องต่อศาล ๆ พิพากษาลงโทษ อ.แลให้ใช้ทรัพย์ แล้วโจทก์จึงมาฟ้องจำเลยซึ่งเป็นผู้ค้ำประกันในคดีนี้ ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เหตุที่จำเลยเข้าทำสัญญาค้ำประกันก็เพื่อไม่ให้โจทก์ฟ้อง อ.ในคดีอาญาที่ทำผิด เป็นการขัดขวางต่อความสงบเรียบร้อยของประชาชนสัญญาเป็นโมฆะ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเป็นข้อกฎหมายว่า สัญญาค้ำประกันไม่มีข้อความตอนใดว่า โจทก์จะไม่ฟ้อง อ. ทางอาญา ศาลล่างวินิจฉัยไม่ชอบด้วยการแปลเอกสาร เพราะการแปลเอกสารต้องแปลตามตัวอักษรที่ปรากฏในหนังสือ
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เหตุที่ศาลล่างยกขึ้นชี้ขาดตัดสิน เป็นประเด็นในข้อเท็จจริงต่างหาก หาใช่เรื่องแปลสัญญาไม่ปัญหาที่โจทก์เสนอไม่ต้องด้วยประเด็นที่ศาลล่างชี้ขาด ให้ยกฎีกา
