Supreme Court Judgment, B.E. 2535 (ref. 56830)

พ.ศ. 2535 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

ความว่า จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าฎีกาของจำเลยทั้งสองเป็นฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงคดีนี้มีทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาเป็นที่ดินพิพาทซึ่งคำนวณราคาทรัพย์ไว้ในศาลชั้นต้นไม่เกินสองแสนบาทจึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ที่พิพาทชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาทต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึง มี คำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองเห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองในข้อ 2และข้อ 3 เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระสำคัญอันควรที่จะได้รับการวินิจฉัยจากศาลสูง และปัจจุบันราคาที่ดินแปลงพิพาทได้สูงขึ้นไปมากแล้ว คดีนี้จึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์พิพาทในชั้นฎีกาเกินสองแสนบาทไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนให้จำเลยทั้งสองดำเนินการแบ่งแยกและแบ่งหักที่ดินส่วนสาธารณประโยชน์ออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 5347 ตำบลวัดเกตุ อำเภอ เมืองจังหวัดเชียงใหม่ แล้วโอนที่ดินแปลงดังกล่าว ส่วนด้านทิศใต้ให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษา ของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งสอง คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยก ฟ้องแย้งของจำเลยทั้งสองให้ยกจำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 61)ทนายความจำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 64)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาจำเลยทั้งสองในข้อ 2 ที่ว่าพยานหลักฐานโจทก์ขัดแย้งแตกต่างกัน จำเลยทั้งสองยังมีชื่อเป็นเจ้าของโฉนดที่ดินพิพาทอยู่ จึงรับฟังไม่ได้ว่ามีการชำระเงินค่าซื้อขายที่ดินกันนั้น เป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยฟังว่าจำเลยทั้งสองสัญญาจะขายที่ดินส่วนพิพาทให้โจทก์โดยโจทก์ได้ชำระราคาให้แล้ว เมื่อทุนทรัพย์ชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่แก้ไขใหม่ ส่วนฎีกาข้อที่ 3 เป็นข้อกฎหมาย ที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึง ต้อง ห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคแรก ที่แก้ไขใหม่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สองชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ

Provisions the court ruled on

ป.วิ.พ. Section 248 ป.วิ.พ. Section 249 ป.วิ.พ. Section 252

คำฟ้องและคำให้การ

ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำสั่งคำร้องที่ 1592/2535นายบุญยัง สินะนนท์โจทก์นางคำหรือบัวคำ สุขเจริญ กับพวกจำเลยนายวรวิทย์ พรหมวรรณ ทนายความจำเลยทั้งสองผู้ยื่นคำร้อง ป.วิ.พ. ม. 248, ม. 249, ม. 252ความว่า

ศาลฎีกาวินิจฉัย

จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าฎีกาของจำเลยทั้งสองเป็นฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงคดีนี้มีทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นฎีกาเป็นที่ดินพิพาทซึ่งคำนวณราคาทรัพย์ไว้ในศาลชั้นต้นไม่เกินสองแสนบาทจึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์ที่พิพาทชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาทต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 จึง มี คำสั่งไม่รับฎีกาจำเลยทั้งสองจำเลยทั้งสองเห็นว่า ฎีกาของจำเลยทั้งสองในข้อ 2และข้อ 3 เป็นปัญหาข้อกฎหมายที่เป็นสาระสำคัญอันควรที่จะได้รับการวินิจฉัยจากศาลสูง และปัจจุบันราคาที่ดินแปลงพิพาทได้สูงขึ้นไปมากแล้ว คดีนี้จึงเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์พิพาทในชั้นฎีกาเกินสองแสนบาทไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงโปรดมีคำสั่งให้รับฎีกาของจำเลยทั้งสองไว้พิจารณาต่อไปหมายเหตุ

โจทก์ยังไม่ได้รับสำเนาคำร้องศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนให้จำเลยทั้งสองดำเนินการแบ่งแยกและแบ่งหักที่ดินส่วนสาธารณประโยชน์ออกจากที่ดินโฉนดเลขที่ 5347 ตำบลวัดเกตุ อำเภอ เมืองจังหวัดเชียงใหม่ แล้วโอนที่ดินแปลงดังกล่าว ส่วนด้านทิศใต้ให้โจทก์ หากไม่ปฏิบัติตามให้ถือเอาคำพิพากษา ของศาลแทนการแสดงเจตนาของจำเลยทั้งสอง คำขอของโจทก์นอกจากนี้ให้ยก ฟ้องแย้งของจำเลยทั้งสองให้ยกจำเลยทั้งสองฎีกา ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าว (อันดับ 61)ทนายความจำเลยทั้งสองจึงยื่นคำร้องนี้ (อันดับ 64)คำสั่งพิเคราะห์แล้ว ฎีกาจำเลยทั้งสองในข้อ 2 ที่ว่าพยานหลักฐานโจทก์ขัดแย้งแตกต่างกัน จำเลยทั้งสองยังมีชื่อเป็นเจ้าของโฉนดที่ดินพิพาทอยู่ จึงรับฟังไม่ได้ว่ามีการชำระเงินค่าซื้อขายที่ดินกันนั้น เป็นฎีกาโต้เถียงข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ภาค 2 วินิจฉัยฟังว่าจำเลยทั้งสองสัญญาจะขายที่ดินส่วนพิพาทให้โจทก์โดยโจทก์ได้ชำระราคาให้แล้ว

เมื่อทุนทรัพย์ชั้นฎีกาไม่เกินสองแสนบาท จึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 ที่แก้ไขใหม่ ส่วนฎีกาข้อที่ 3 เป็นข้อกฎหมาย ที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึง ต้อง ห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคแรก ที่แก้ไขใหม่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา ของ จำเลย ทั้ง สองชอบแล้ว ให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ

Matter details

Panel of judges: วีระชัย สูตรสุวรรณ · เริงธรรม ลัดพลี · ปรีชา เฉลิมวณิชย์
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments on the same provisions

Supreme Court Judgment, B.E. 2535 (ref. 57192)

ความว่า จำเลยที่ 2 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่าฎีกาของจำเลยที่ 2 ในส่วนข้อเท็จจริงนั้นเมื่อไม่มีการรับรองจึงต้องห้ามฎีกา ส่วนฎีกาในส่วนปัญหาข้อกฎหมายก็ไม่เป็นสาระแก่คดี จึงไม่รับฎีกาของจำเลยที่ 2จำเลยที่ 2…

Supreme Court Judgment, B.E. 2535 (ref. 56962)

ความว่า จำเลยที่ 1 ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า ฎีกาของจำเลยที่ 1 เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเมื่อทุนทรัพย์ไม่เกิน200,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248 วรรคแรกจึงไม่รับ…

Supreme Court Judgment, B.E. 2532 (ref. 59943)

ความว่า จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งว่า เป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลออกจากอสังหาริมทรัพย์ซึ่งในขณะยื่นฟ้องอาจให้เช่าได้ไม่เกินเดือนละ5,000 บาท ฎีกาของจำเลยในประเด็นข้อ 2 และข้อสุดท้ายเป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง…

Supreme Court Judgment No. 7307/2558

โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยรื้อถอนเสาคอนกรีตออกไปจากที่ดินของโจทก์กับเรียกค่าเสียหาย จำเลยมิได้ให้การต่อสู้คดี ถือได้ว่าเป็นคดีฟ้องขับไล่บุคคลใด ๆ ออกจากอสังหาริมทรัพย์ อันเป็นคดีไม่มีทุนทรัพย์ส่วนหนึ่ง…

Supreme Court Judgment No. 3231/2557

ป.วิ.พ. มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ซึ่งเป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับการฎีกา บัญญัติให้คู่ความผู้ยื่นฎีกาต้องกล่าวถึงข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่จะยกขึ้นอ้างไว้ให้ชัดแจ้งในฎีกา แต่ฎีกาของจำเลยทั้งสองเพียงแต่อ้างข้อเท…

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.