คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติการพนันพ.ศ. 2478 ให้ลงโทษปรับ 700 บาท
โจทก์อุทธรณ์ขอให้เพิ่มโทษจำเลยฐานไม่เข็ดหลาบ
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาโดยอธิบดีกรมอัยการรับรองฎีกา
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับฎีกา
โจทก์อุทธรณ์ฉบับลงวันที่ 26 มีนาคม 2533 ขอให้ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นโดยให้ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาของโจทก์ไว้ดำเนินการต่อไป
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับ โจทก์จึงยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งนี้ว่า ที่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ฉบับลงวันที่ 26 มีนาคม 2533 อ้างว่ายื่นเกินกำหนด 15 วันเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย เนื่องจากอุทธรณ์ของโจทก์ เป็นการอุทธรณ์ขอให้ศาลอุทธรณ์เพิกถอนคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกา โจทก์ชอบที่จะยื่นได้ภายในกำหนด 1 เดือน ศาลฎีกาสั่งว่า "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า คำสั่งไม่รับฎีกาของศาลชั้นต้นจะชอบหรือไม่อย่างไร ผู้ฎีกาก็ชอบที่จะต้องฎีกาเป็นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นนั้นต่อศาลฎีกา โดยยื่นต่อศาลชั้นต้นภายในกำหนด 15 วัน นับแต่วันฟังคำสั่ง ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 224 คดีนี้แม้โจทก์จะอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่รับฎีกาของโจทก์โดยระบุให้ศาลอุทธรณ์รับฎีกาของโจทก์ ก็ถือได้ว่าเป็นฎีกาคำร้องอุทธรณ์ คำสั่งของศาลชั้นต้นต่อศาลฎีกาเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับคำร้องอุทธรณ์คำสั่งให้รับหรือไม่รับฎีกา แต่ปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาของโจทก์ เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2533 ซึ่งเป็นวันเดียวกันกับที่โจทก์ยื่นฎีกา โจทก์ยื่นฎีกาคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้น
เมื่อวันที่ 26 มีนาคม 2533 ฎีกาคำร้องอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวของโจทก์จึงยื่นเกินกำหนด 15 วันนับแต่วันฟังคำสั่ง เป็นการไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 224 ที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับฎีกาคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยให้ยกอุทธรณ์คำสั่งคำร้องของโจทก์"
